ฟิลิปปินส์ ประเทศที่ “เคยรวยกว่า” ไทย / โดย ลงทุนแมน
เมื่อ 60 ปีที่แล้ว คนฟิลิปปินส์เคยมีรายได้ต่อหัวมากกว่าคนไทย 2.5 เท่า
ปี 1960 คนฟิลิปปินส์มีรายได้ต่อปี 5,450 บาท
ในขณะที่คนไทยมีรายได้ต่อปีเพียง 2,140 บาท
แต่พอถึงปี 2018 กลับกลายเป็นคนไทยที่มีรายได้ต่อหัวมากกว่าคนฟิลิปปินส์ 2 เท่า
โดยคนไทยมีรายได้ต่อปี 216,900 บาท
คนฟิลิปปินส์มีรายได้ต่อปี 93,680 บาท
ครั้งหนึ่งฟิลิปปินส์เคยเป็นประเทศที่รุ่งเรือง มีโครงสร้างพื้นฐานที่ดี
กรุงมะนิลาเป็นเมืองหลวงแห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีระบบรถไฟฟ้า
ระบบการศึกษาของฟิลิปปินส์มีชื่อเสียงมากในภูมิภาค
คนไทยที่มีฐานะจำนวนไม่น้อย ส่งลูกหลานไปศึกษาต่อยังประเทศฟิลิปปินส์
เกิดอะไรขึ้นกับประเทศหมู่เกาะที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรืองที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
แต่มาวันนี้กลับไม่ได้เป็นอย่างที่เคยเป็น
ยินดีต้อนรับเข้าสู่ ซีรีส์บทความ ประเทศที่ “เคยรวยกว่า” ไทย ตอน ฟิลิปปินส์
┏━━━━━━━━━━━━┓
Blockdit โซเชียลมีเดีย รูปแบบใหม่
Blockdit.com/download
┗━━━━━━━━━━━━┛
คำตอบสำหรับคำถามนี้ อาจประกอบไปด้วยปัจจัยหลายประการด้วยกัน
ประการแรกอาจจะเป็นเหตุผลที่หลายคนคิดไม่ถึง
นั่นก็คือ สภาพทางภูมิศาสตร์..
หมู่เกาะฟิลิปปินส์ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางมหาสมุทร
ประกอบไปด้วยเกาะน้อยใหญ่มากกว่า 7,600 เกาะ
การมีเกาะจำนวนมากทำให้การคมนาคม การสื่อสาร และการติดต่อค้าขาย
เป็นไปด้วยความยากลำบาก
อีกทั้งทำเลที่ตั้งยังอยู่ในเขตวงแหวนแห่งไฟ และใกล้เส้นศูนย์สูตร
ฟิลิปปินส์จึงประสบภัยธรรมชาติบ่อยครั้ง ทั้งแผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด และพายุไต้ฝุ่น
ภัยพิบัติเหล่านี้ล้วนสร้างความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินเป็นจำนวนมหาศาลในทุกๆ ปี
และด้วยการที่ภูมิประเทศส่วนใหญ่ยังเป็นภูเขา ทำให้พื้นที่เพาะปลูกมีน้อย
เมื่อรวมกับปัญหาภัยธรรมชาติ ทำให้บ่อยครั้ง ผลผลิตทางการเกษตรมีไม่เพียงพอต่อความต้องการอาหารในประเทศ
เนื่องจากฟิลิปปินส์มีปัญหาประการต่อมา ก็คือ
จำนวนประชากร..
ในปี 1960 ไทยมีประชากร 27.4 ล้านคน ซึ่งมากกว่าประชากรฟิลิปปินส์ที่มีอยู่ 26.3 ล้านคน
แต่เมื่อถึงปี 2018 ไทยมีประชากร 69 ล้านคน
ในขณะที่ประชากรฟิลิปปินส์พุ่งสูงถึง 106.7 ล้านคน
ตลอดระยะเวลา 60 ปีที่ผ่านมา ฟิลิปปินส์ล้มเหลวในการคุมกำเนิดประชากร
สาเหตุหลักมาจากความเชื่อทางศาสนาที่ไม่สนับสนุนการคุมกำเนิด
ประชากรฟิลิปปินส์จึงเพิ่มขึ้นในอัตรา 1.72% ต่อปี ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา
เมื่อมีประชากรเพิ่มขึ้นมาก ในขณะที่พื้นที่มีเพียง 300,000 ตารางกิโลเมตร
ปัญหาสำคัญที่เกิดขึ้นก็คือ
ผลผลิตจากการเพาะปลูกภายในประเทศไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูประชากร
ฟิลิปปินส์จำเป็นต้องนำเข้าอาหารหลักโดยเฉพาะข้าว จากต่างประเทศ
คิดเป็นมูลค่าถึง 22,000 ล้านบาท ในปี 2017
ยังไม่รวมสินค้านำเข้าประเภทอื่นๆ ทั้งสินค้าอุตสาหกรรม ยานยนต์ และเชื้อเพลิง
ทำให้ฟิลิปปินส์ประสบปัญหาการขาดดุลการค้าอย่างต่อเนื่อง
นับตั้งแต่ปี 2005 เป็นต้นมา
เมื่อประชากรมาก แต่แหล่งงานในประเทศมีจำกัด ทำให้เกิดการว่างงานสูง
คนฟิลิปปินส์กว่า 10 ล้านคน จึงต้องอพยพไปทำงานยังต่างประเทศ
และนั่นทำให้ฟิลิปปินส์เป็นหนึ่งในประเทศที่ส่งออกแรงงานมากที่สุดในโลก
รองจากอินเดียและจีน
อย่างไรก็ตาม เมื่อมีข้อเสียก็มีข้อดี
ผู้อพยพเหล่านี้ส่งเงินกลับบ้านเป็นจำนวนมาก
คิดเป็นมูลค่ากว่า 9.9 แสนล้านบาท ในปี 2017 ซึ่งสูงเป็นอันดับ 3 ของโลก
การส่งเงินกลับบ้านนี้สามารถช่วยบรรเทาการขาดดุล และภาวะเงินไหลออกได้ระดับหนึ่ง
ซึ่งหากเทียบกับขนาดเศรษฐกิจของฟิลิปปินส์แล้ว
เงินจากผู้อพยพจะคิดเป็นสัดส่วนมากถึง 10% ของ GDP ประเทศ
ค่านิยมการอพยพไปทำงานในต่างประเทศ กลายเป็นความใฝ่ฝันของชาวฟิลิปปินส์
แต่หากมองอีกมุมหนึ่ง นี่คือปรากฏการณ์สมองไหลครั้งใหญ่
ผู้อพยพจำนวนไม่น้อยเป็นผู้มีทักษะความรู้ความสามารถ
ทั้งในด้านวิชาชีพ เช่น แพทย์ พยาบาล หรือนักกฎหมาย
เมื่อทรัพยากรบุคคลที่มีความรู้ความสามารถ ทยอยออกจากประเทศมากขึ้นทุกปี
ฟิลิปปินส์จึงขาดบุคลากรที่ดีมาช่วยกันพัฒนาประเทศ
แต่จากปัญหา 2 ประการข้างต้น
ทั้งปัจจัยภูมิศาสตร์ และประชากร
ก็คงเทียบไม่ได้เลยกับปัญหาที่หนักหนาที่สุด
ปัญหาที่ฝังรากลึกลงมานาน
ปัญหานั้นก็คือ
คอร์รัปชัน..
ฟิลิปปินส์เต็มไปด้วยระบบการเมืองแบบเส้นสาย
อำนาจรัฐในฟิลิปปินส์จำเป็นต้องพึ่งพิงการสนับสนุนจากกลุ่มอำนาจอิทธิพลท้องถิ่น
จุดเปลี่ยนแปลงทางการเมืองที่สำคัญจนนำฟิลิปปินส์มาสู่การเมืองที่ไร้ประสิทธิภาพ
เริ่มต้นจากการเมืองยุคของประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส (Ferdinand Marcos)
ในช่วงปี 1965 - 1986 ซึ่งกินระยะเวลายาวนานกว่า 21 ปี
มาร์กอสได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีครั้งแรกในปี 1965
ในสมัยแรกของมาร์กอส เศรษฐกิจของฟิลิปปินส์ยังคงเจริญรุ่งเรือง
ส่วนหนึ่งมาจากการช่วยเหลือทางการเงินของสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามเย็น
แต่ในการเลือกตั้งสมัยต่อมา
มาร์กอสได้ใช้เงินซื้อเสียงจำนวนมากจนได้เป็นประธานาธิบดีอีกครั้ง
คราวนี้มาร์กอสบริหารประเทศโดยดำเนินนโยบายที่เอื้อประโยชน์ทางเศรษฐกิจให้แก่ตนเอง และพวกพ้องอย่างมหาศาล ทั้งตำแหน่งทางการเมือง และโครงการก่อสร้างต่างๆ
อีกทั้งยังกุมอำนาจผูกขาดทั้งภาคเกษตรกรรม และอุตสาหกรรม
แต่งตั้งคนที่ไว้ใจเข้าไปคุมในกระทรวง และรัฐวิสาหกิจทั้งหมด
พร้อมแก้ไขรัฐธรรมนูญ
จากเดิมที่ประธานาธิบดีสามารถดำรงตำแหน่งครั้งละ 4 ปี ติดต่อกันได้ไม่เกิน 2 ครั้ง ให้เป็น 20 ปี
ท้ายที่สุด เศรษฐกิจฟิลิปปินส์ก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ..
ระบบเศรษฐกิจเกิดวิกฤติเนื่องมาจากการขาดประสิทธิภาพในการจัดการ
จนรัฐบาลต้องขอกู้เงินจาก IMF
หนี้ต่างประเทศเพิ่มขึ้นจาก 360 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1962
เป็น 26,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1985
หรือเพิ่มขึ้นเกือบ 73 เท่า
นอกจากนั้น มาร์กอสยังใช้อำนาจในการจัดการกับฝ่ายตรงข้ามอย่างรุนแรง
โดยใช้ทหารและตำรวจเข้าจัดการ
แต่ที่พีกที่สุดก็คือ การลอบสังหารผู้นำฝ่ายค้าน เบนิกโน อากีโน จูเนียร์ เสียชีวิตคาสนามบิน
เรื่องนี้เป็นตัวจุดชนวนให้ประชาชนทนไม่ไหว
ต่างรวมตัวกันออกมาขับไล่มาร์กอสให้พ้นจากตำแหน่งในปี 1986
ภรรยาของผู้นำฝ่ายค้านที่เสียชีวิตคือ คอราซอน อากีโน ได้ก้าวขึ้นมาเป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกหลังจากนั้น
แม้รัฐบาลของอากีโน จะเริ่มต้นด้วยความปรารถนาดีพร้อมเสียงสนับสนุนจากประชาชน
แต่โครงสร้างสังคมที่บิดเบี้ยวไปแล้ว และผู้นำก็หนีไม่พ้นจากการกอบโกยผลประโยชน์สู่ตนเองและครอบครัว ก็นำมาสู่การต่อต้านจากประชาชนอีกครั้ง
ความสิ้นหวังในนักการเมือง ทำให้ประชาชนหันไปเลือกดาราภาพยนตร์ ที่ชื่อว่า โจเซฟ เอสตราดา
มาเป็นประธานาธิบดีในปี 1998
แล้วดาราผู้ไม่มีความสามารถในการบริหาร ก็ซ้ำเติมประเทศด้วยการทุจริตไม่ต่างกัน
เอสตราดาถูกยื่นถอดถอนออกจากตำแหน่ง ในปี 2001
และถูกศาลตัดสินจำคุกตลอดชีวิตด้วยข้อหาคอร์รัปชัน
แต่เอสตราดากลับไม่ติดคุก
เพราะได้รับอภัยโทษจากประธานาธิบดีสมัยต่อมาก็คือ กลอเรีย มาคาปากัล อาร์โรโย ซึ่งเคยเป็นรองประธานาธิบดีในสมัยเอสตราดา
ที่น่าสนใจคือ อาร์โรโย เองก็ถูกจับด้วยข้อหาทุจริตเลือกตั้งในเวลาต่อมา..
จะเห็นได้ว่า การเมืองฟิลิปปินส์ที่ผ่านมาวนเวียนอยู่กับปัญหาคอร์รัปชันของผู้นำประเทศมานานหลายสิบปี
ไม่ว่าจะเปลี่ยนผู้นำไปแล้วกี่คน
คนใหม่มา ก็ยังเกิดปัญหาเดิม จนประชาชนในประเทศเริ่มหมดหวัง
สิ่งเหล่านี้สะท้อนถึงสภาพเศรษฐกิจที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นประเทศที่ร่ำรวยกว่าไทยอยู่ 2.5 เท่า
มาวันนี้ประเทศฟิลิปปินส์กลับตามหลังไทยอยู่ 2 เท่า
เรื่องนี้น่าจะเป็นบทเรียนให้กับประเทศเราได้เป็นอย่างดี
ถ้าผู้นำยังคงวนเวียนอยู่กับการคอร์รัปชัน
ไม่ว่าเราจะมีทำเลทางภูมิศาสตร์ดีอย่างไร
หรือเราจะมีประชากรที่มีความสามารถแค่ไหน
สุดท้ายผู้นำที่แย่ สามารถนำประเทศไปสู่จุดหายนะได้เสมอ
และปัญหาเดียวกัน กำลังเกิดขึ้นกับอีกประเทศในอีกซีกโลกหนึ่ง
แต่ความรุนแรงของประเทศนี้กลับมากกว่าฟิลิปปินส์
ทั้งๆ ที่ประเทศนี้มีทรัพยากรมหาศาล
ผู้คนในประเทศเคยรวยกว่าไทยถึง 11 เท่า
มาในวันนี้กลับแย่ลง จนแทบจะเป็นศูนย์
ประเทศนี้มีชื่อว่า “เวเนซุเอลา”..
ติดตาม ซีรีส์ ประเทศที่ “เคยรวยกว่า” ไทย ตอนต่อไปได้ในสัปดาห์หน้า
โหลดแอป Blockdit เพื่ออ่านซีรีส์ตอนก่อนหน้านี้ ได้ที่ Blockdit.com/download
┏━━━━━━━━━━━━┓
Blockdit โซเชียลมีเดีย รูปแบบใหม่
Blockdit.com/download
┗━━━━━━━━━━━━┛
References
-https://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/577608
-https://en.wikipedia.org/wiki/Economy_of_the_Philippines
-https://www.ceicdata.com/…/indica…/philippines/trade-balance
-https://www.populationpyramid.net/philippines/1960/
-https://www.populationpyramid.net/migra…/…/philippines/2013/
-https://www.pewresearch.org/…/…/remittance-flows-by-country/
-http://www.worldstopexports.com/philippines-top-10-imports/
-https://en.wikipedia.org/wiki/Ferdinand_Marcos
同時也有10000部Youtube影片,追蹤數超過2,910的網紅コバにゃんチャンネル,也在其Youtube影片中提到,...
「marcos philippines」的推薦目錄:
marcos philippines 在 轉角國際 udn Global Facebook 的最讚貼文
#大選秘密客🇵🇭😨
「關於馬可仕,你們比我了解的更多......三小!有蟑螂?!」我們的鄰國菲律賓,即將於下個星期一——5月13日——舉行極為重要的「期中選舉」,但在選前衝刺階段,一段攝於5月8日的杜特蒂(Rodrigo Duterte)拉票影片,卻意外地成為了選戰話題——因為一隻巨大的蟑螂,附身在總統肩上。
當時的杜特蒂,人正在北呂宋島的北伊羅戈省,替政治盟友——現任省長、菲律賓「國民黨」的參議員候選人、前獨裁者馬可仕的長女——伊梅.馬可仕(Imee Marcos)拉票造勢。但在轉播過程中,一隻巨大的蟑螂,卻突然從杜特蒂的身後爬出,並大搖大擺地從左手臂攀上了總統的肩上。
儘管蟑螂本人並不直接危及總統維安,但畢竟是在媒體轉播的鏡頭前、又是在替別人的選情造勢,「蟑螂附身」的畫面確實不是太得體。於是一名總統府的秘書人員匆匆向前,試圖用卷宗把蟑螂撥跑——沒想到被嚇到的蟑螂跑錯邊,「#直接竄進杜特蒂懷裡」,荒謬的狀況也讓現場氣氛瞬間凝結。
蟑螂的橫空出世,雖讓杜特蒂傻眼一秒鐘,但還好總統本人並不怕蟑螂,他主動用手輕輕把蟑螂撥到地上,接著一腳重擊爆漿,最後還補了一句「我踩死的是『自由派(反對黨)』蟑螂啦!」
杜特蒂的蟑螂事件很快地成為網路話題,許多民眾對「總統身上長蟑螂」的衛生狀況感到不可思議,但菲律賓總統府方面的影片說明,卻是「是蟑螂自己飛起來的啦」;此外,支持者大多覺得「杜特蒂手起刀落真幽默」,但反對者卻諷刺「『垃圾總統』難怪會吸引蟑螂」,「幫國民黨(菲律賓的)和馬可仕抬轎?這些政客骯髒地連蟑螂都看不下去!」
2019年的菲律賓期中選舉,普遍被視作為「杜特蒂政權的關鍵時刻」,包括國會參議院的半數席次,以及國會眾議院、各級省長、省議會、市長、地方自治政府民代機關...全都將在下周一的投票中決定;根據最新民調結果,杜特蒂的支持陣營,很可能拿下參眾兩院的絕對多數。
假若杜特蒂如願贏下期中選舉,其承諾或可能推行的政策,包括:「修憲」讓菲律賓變成「聯邦制國家」、擴大反毒戰爭的期限與執行力度、恢復菲律賓死刑、大幅替企業減稅...;在其任期於2022年任期屆滿之前,甚至還有機會廢除總統連任限制、或者是扶植政治接班人(菲律賓民主化後,從未有執政黨能成功連任)。
不過杜特蒂「蟑螂風波」,似乎只加強了總統本人的網路聲量;該場活動的真正主角——伊梅.馬可仕——反而被蟑螂強勢壓過了曝光效果。現年63歲的伊梅,是馬可仕與伊美黛的第一個孩子,目前在家族大本營北伊羅戈省擔任省長的她,這回之所以越級打怪、問鼎參議院的選舉,其目的就是要在弟弟小馬可仕政壇失勢(2016年選副總統選輸)、媽媽伊美黛被貪汙起訴之際,扛起「延續家族的政治香火」的職責。她的競選口號,也因此打得十分直接:「這次,幫伊梅進入參議院;下次,把『馬可仕』送回總統府!」
另一方面,在蟑螂與馬可仕之外,杜特蒂8日的拉票演說,其實也一反常態地,講了很多「自己也活夠了」、「大去之期不遠矣」之類的消極發言。74歲的杜特蒂在擔任總統後,身體健況一直不斷出現狀況,各種突發神隱與告病休假也逐漸成為總統府常態;坊間報導中,也不乏杜特蒂找「台灣中醫神醫」調身體的傳言。但老杜的健康狀況到底是怎麼回事?過去3年,也沒人真正講得清。
但這種反覆無常的情緒化風格,就是杜特蒂的日常。在8日大講特講「自己死而無憾,隨時都準備好蒙主寵召」後,9日的杜特蒂卻又在選舉場合上,「公開調戲」自己幫忙助選的女市長——這名女市長是菲律賓中部,保和島Garcia Hernandez鎮的候選人,杜特蒂在知道對方「與老公分居」後,竟突然亢奮起來,不斷在台上大獻殷勤:「妳好美麗,我好愛你...想不透妳老公幹嘛離你而去;換作是我,我一定扯著妳的內褲不讓你走、就算吊帶襪被我扯斷,我們倆也永不分離~」
不過這種近似性騷擾的助選發言,很快地在婦權團體之間引發新一波對總統失言的譴責:「這種豬哥總統,難怪蟑螂會靠近你!」
由於菲律賓總統府提供的畫面不夠清楚,我們目前無法切確判斷蟑螂的品種,但應該是常見的「美洲蟑螂」或是「澳洲蟑螂」。
(Video Credit:AFP,轉角編輯台後製)
#看起來很像幻想文 #但現實總是比較荒謬 #蟑螂 #ipis #真的有人會搜尋蟑螂的標籤嗎 #蟲蟲危機 #衛生習慣 #髒髒 #D30 #菲律賓 #杜特蒂 #Duterte #馬可仕 #Marcos #Philippines #Cockroach #菲律賓期中選舉 #國際新聞 #udnglobal #轉角國際
marcos philippines 在 Nasser Amparna Funpage Facebook 的最讚貼文
A GOOD READ from one of the greatest leader that lived, #SINGAPORE's founding man, #LeeKuanYew
THIS MUST BE SHARED AND THOROUGHLY READ BY EVERY FILIPINO... Its quite long but it will surely strengthen our minds but then at the end, I was like "SAYANG!!!"
It came from the SINGAPORE'S FOUNDING MAN ITSELF, former Prime Minister LEE KUAN YEW on how the Philippines should have become, IF ONLY...
I've just read it and, its point blank!
Its a good read
____________
(The following excerpt is taken from pages 299 – 305 from Lee Kuan Yew’s book “From Third World to First”, Chapter 18 “Building Ties with Thailand, the Philippines, and Brunei”)
*
The Philippines was a world apart from us, running a different style of politics and government under an American military umbrella. It was not until January 1974 that I visited President Marcos in Manila. When my Singapore Airlines plane flew into Philippine airspace, a small squadron of Philippine Air Force jet fighters escorted it to Manila Airport. There Marcos received me in great style – the Filipino way. I was put up at the guest wing of Malacañang Palace in lavishly furnished rooms, valuable objects of art bought in Europe strewn all over. Our hosts were gracious, extravagant in hospitality, flamboyant. Over a thousand miles of water separated us. There was no friction and little trade. We played golf, talked about the future of ASEAN, and promised to keep in touch.
His foreign minister, Carlos P. Romulo, was a small man of about five feet some 20 years my senior, with a ready wit and a self-deprecating manner about his size and other limitations. Romulo had a good sense of humor, an eloquent tongue, and a sharp pen, and was an excellent dinner companion because he was a wonderful raconteur, with a vast repertoire of anecdotes and witticisms. He did not hide his great admiration for the Americans. One of his favourite stories was about his return to the Philippines with General MacArthur. As MacArthur waded ashore at Leyte, the water reached his knees but came up to Romulo’s chest and he had to swim ashore. His good standing with ASEAN leaders and with Americans increased the prestige of the Marcos administration. Marcos had in Romulo a man of honor and integrity who helped give a gloss of respectability to his regime as it fell into disrepute in the 1980s.
In Bali in 1976, at the first ASEAN summit held after the fall of Saigon, I found Marcos keen to push for greater economic cooperation in ASEAN. But we could not go faster than the others. To set the pace, Marcos and I agreed to implement a bilateral Philippines-Singapore across-the-board 10 percent reduction of existing tariffs on all products and to promote intra-ASEAN trade. We also agreed to lay a Philippines-Singapore submarine cable. I was to discover that for him, the communiqué was the accomplishment itself; its implementation was secondary, an extra to be discussed at another conference.
We met every two to three years. He once took me on a tour of his library at Malacañang, its shelves filled with bound volumes of newspapers reporting his activities over the years since he first stood for elections. There were encyclopedia-size volumes on the history and culture of the Philippines with his name as the author. His campaign medals as an anti-Japanese guerrilla leader were displayed in glass cupboards. He was the undisputed boss of all Filipinos. Imelda, his wife, had a penchant for luxury and opulence. When they visited Singapore before the Bali summit they came in stye in two DC8’s, his and hers.
Marcos did not consider China a threat for the immediate future, unlike Japan. He did not rule out the possibility of an aggressive Japan, if circumstances changed. He had memories of the horrors the Imperial Army had inflicted on Manila. We had strongly divergent views on the Vietnamese invasion and occupation of Cambodia. While he, pro forma, condemned the Vietnamese occupation, he did not consider it a danger to the Philippines. There was the South China Sea separating them and the American navy guaranteed their security. As a result, Marcos was not active on the Cambodian question. Moreover, he was to become preoccupied with the deteriorating security in his country.
Marcos, ruling under martial law, had detained opposition leader Benigno (Ninoy) Aquino, reputed to be as charismatic and powerful a campaigner as he was. He freed Aquino and allowed him to go to the United States. As the economic situation in the Philippines deteriorated, Aquino announced his decision to return. Mrs. Marcos issued several veiled warnings. When the plane arrived at Manila Airport from Taipei in August 1983, he was shot as he descended from the aircraft. A whole posse of foreign correspondents with television camera crews accompanying him on the aircraft was not enough protection.
International outrage over the killing resulted in foreign banks stopping all loans to the Philippines, which owed over US$25 billion and could not pay the interest due. This brought Marcos to the crunch. He sent his minister for trade and industry, Bobby Ongpin, to ask me for a loan of US$300-500 million to meet the interest payments. I looked him straight in the eye and said, “We will never see that money back.” Moreover, I added, everyone knew that Marcos was seriously ill and under constant medication for a wasting disease. What was needed was a strong, healthy leader, not more loans.
Shortly afterward, in February 1984, Marcos met me in Brunei at the sultanate’s independence celebrations. He had undergone a dramatic physical change. Although less puffy than he had appeared on television, his complexion was dark as if he had been out in the sun. He was breathing hard as he spoke, his voice was soft, eyes bleary, and hair thinning. He looked most unhealthy. An ambulance with all the necessary equipment and a team of Filipino doctors were on standby outside his guest bungalow. Marcos spent much of the time giving me a most improbable story of how Aquino had been shot.
As soon as all our aides left, I went straight to the point, that no bank was going to lend him any money. They wanted to know who was going to succeed him if anything were to happen to him; all the bankers could see that he no longer looked healthy. Singapore banks had lent US$8 billion of the US$25 billion owing. The hard fact was they were not likely to get repayment for some 20 years. He countered that it would be only eight years. I said the bankers wanted to see a strong leader in the Philippines who could restore stability, and the Americans hoped the election in May would throw up someone who could be such a leader. I asked whom he would nominate for the election. He said Prime Minister Cesar Virata. I was blunt. Virata was a nonstarter, a first-class administrator but no political leader; further, his most politically astute colleague, defense minister Juan Ponce Enrile, was out of favour. Marcos was silent, then he admitted that succession was the nub of the problem. If he could find a successor, there would be a solution. As I left, he said, “You are a true friend.” I did not understand him. It was a strange meeting.
With medical care, Marcos dragged on. Cesar Virata met me in Singapore in January the following year. He was completely guileless, a political innocent. He said that Mrs. Imelda Marcos was likely to be nominated as the presidential candidate. I asked how that could be when there were other weighty candidates, including Juan Ponce Enrile and Blas Ople, the labor minister. Virata replied it had to do with “flow of money; she would have more money than other candidates to pay for the votes needed for nomination by the party and to win the election. He added that if she were the candidate, the opposition would put up Mrs. Cory Aquino and work up the people’s feelings. He said the economy was going down with no political stability.
The denouement came in February 1986 when Marcos held presidential elections which he claimed he won. Cory Aquino, the opposition candidate, disputed this and launched a civil disobedience campaign. Defense Minister Juan Enrile defected and admitted election fraud had taken place, and the head of the Philippine constabulary, Lieutenant General Fidel Ramos, joined him. A massive show of “people power” in the streets of Manila led to a spectacular overthrow of a dictatorship. The final indignity was on 25 February 1986, when Marcos and his wife fled in U.S. Air Force helicopters from Malacañang Palace to Clark Air Base and were flown to Hawaii. This Hollywood-style melodrama could only have happened in the Philippines.
Mrs. Aquino was sworn in as president amid jubilation. I had hopes that this honest, God-fearing woman would help regain confidence for the Philippines and get the country back on track. I visited her that June, three months after the event. She was a sincere, devout Catholic who wanted to do her best for her country by carrying out what she believed her husband would have done had he been alive, namely, restore democracy to the Philippines. Democracy would then solve their economic and social problems. At dinner, Mrs. Aquino seated the chairman of the constitutional commission, Chief Justice Cecilia Muñoz-Palma, next to me. I asked the learned lady what lessons her commission had learned from the experience of the last 40 years since independence in 1946 would guide her in drafting the constitution. She answered without hesitation, “We will not have any reservations or limitations on our democracy. We must make sure that no dictator can ever emerge to subvert the constitution.” Was there no incompatibility of the American-type separation of powers with the culture and habits of the Filipino people that had caused problems for the presidents before Marcos? Apparently none.
Endless attempted coups added to Mrs. Aquino’s problems. The army and the constabulary had been politicized. Before the ASEAN summit in December 1987, a coup was threatened. Without President Suharto’s firm support the summit would have been postponed and confidence in Aquino’s government undermined. The Philippine government agreed that the responsibility for security should be shared between them and the other ASEAN governments, in particular the Indonesian government. General Benny Moerdani, President Suharto’s trusted aide, took charge. He positioned an Indonesian warship in the middle of Manila Bay with helicopters and a commando team ready to rescue the ASEAN heads of government if there should be a coup attempt during the summit. I was included in their rescue plans. I wondered if such a rescue could work but decided to go along with the arrangements, hoping that the show of force would scare off the coup leaders. We were all confined to the Philippine Plaza Hotel by the seafront facing Manila Bay where we could see the Indonesian warship at anchor. The hotel was completely sealed off and guarded. The summit went off without any mishap. We all hoped that this show of united support for Mrs. Aquino’s government at a time when there were many attempts to destabilize it would calm the situation.
It made no difference. There were more coup attempts, discouraging investments badly needed to create jobs. This was a pity because they had so many able people, educated in the Philippines and the United States. Their workers were English-speaking, at least in Manila. There was no reason why the Philippines should not have been one of the more successful of the ASEAN countries. In the 1950s and 1960s, it was the most developed, because America had been generous in rehabilitating the country after the war. Something was missing, a gel to hold society together. The people at the top, the elite mestizos, had the same detached attitude to the native peasants as the mestizos in their haciendas in Latin America had toward their peons. They were two different societies: Those at the top lived a life of extreme luxury and comfort while the peasants scraped a living, and in the Philippines it was a hard living. They had no land but worked on sugar and coconut plantations.They had many children because the church discouraged birth control. The result was increasing poverty.
It was obvious that the Philippines would never take off unless there was substantial aid from the United States. George Shultz, the secretary of state, was sympathetic and wanted to help but made clear to me that the United States would be better able to do something if ASEAN showed support by making its contribution. The United States was reluctant to go it alone and adopt the Philippines as its special problem. Shultz wanted ASEAN to play a more prominent role to make it easier for the president to get the necessary votes in Congress. I persuaded Shultz to get the aid project off the ground in 1988, before President Reagan’s second term of office ended. He did. There were two meetings for a Multilateral Assistance Initiative (Philippines Assistance Programme): The first in Tokyo in 1989 brought US$3.5 billion in pledges, and the second in Hong Kong in 1991, under the Bush administration, yielded US$14 billion in pledges. But instability in the Philippines did not abate. This made donors hesitant and delayed the implementation of projects.
Mrs. Aquino’s successor, Fidel Ramos, whom she had backed, was more practical and established greater stability. In November 1992, I visited him. In a speech to the 18th Philippine Business Conference, I said, “I do not believe democracy necessarily leads to development. I believe what a country needs to develop is discipline more than democracy.” In private, President Ramos said he agreed with me that British parliamentary-type constitutions worked better because the majority party in the legislature was also the government. Publicly, Ramos had to differ.
He knew well the difficulties of trying to govern with strict American-style separation of powers. The senate had already defeated Mrs. Aquino’s proposal to retain the American bases. The Philippines had a rambunctious press but it did not check corruption. Individual press reporters could be bought, as could many judges. Something had gone seriously wrong. Millions of Filipino men and women had to leave their country for jobs abroad beneath their level of education. Filipino professionals whom we recruited to work in Singapore are as good as our own. Indeed, their architects, artists, and musicians are more artistic and creative than ours. Hundreds of thousands of them have left for Hawaii and for the American mainland. It is a problem the solution to which has not been made easier by the workings of a Philippine version of the American constitution.
The difference lies in the culture of the Filipino people. It is a soft, forgiving culture. Only in the Philippines could a leader like Ferdinand Marcos, who pillaged his country for over 20 years, still be considered for a national burial. Insignificant amounts of the loot have been recovered, yet his wife and children were allowed to return and engage in politics. They supported the winning presidential and congressional candidates with their considerable resources and reappeared in the political and social limelight after the 1998 election that returned President Joseph Estrada. General Fabian Ver, Marcos’s commander-in-chief who had been in charge of security when Aquino was assassinated, had fled the Philippines together with Marcos in 1986. When he died in Bangkok, the Estrada government gave the general military honors at his burial. One Filipino newspaper, Today, wrote on 22 November 1998, “Ver, Marcos and the rest of the official family plunged the country into two decades of lies, torture, and plunder. Over the next decade, Marcos’s cronies and immediate family would tiptoe back into the country, one by one – always to the public’s revulsion and disgust, though they showed that there was nothing that hidden money and thick hides could not withstand.” Some Filipinos write and speak with passion. If they could get their elite to share their sentiments and act, what could they not have achieved?
-----
SAYANG! kindly share.