ทำไม สหรัฐอเมริกา จึงเป็นประเทศแห่ง อุตสาหกรรมไอที ? ตอนที่ 2 /โดย ลงทุนแมน
“ซิลิคอนแวลลีย์ไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นวิธีคิด”
คำกล่าวของ Reid Hoffman ผู้ก่อตั้ง LinkedIn แพลตฟอร์มเครือข่ายธุรกิจในการหางานและผู้ร่วมงาน ที่มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเขตซิลิคอนแวลลีย์
╔═══════════╗
Blockdit เป็นแพลตฟอร์ม สำหรับนักอ่าน และนักเขียน
ที่มีผู้ใช้งาน 1 ล้านคน ลองใช้แพลตฟอร์มนี้เพื่อได้ไอเดียใหม่ๆ
แล้วอาจพบว่าสังคมนี้เหมาะกับคนเช่นคุณ
Blockdit. Ideas Happen. Blockdit.com/download
╚═══════════╝
ในแง่สถานที่ ซิลิคอนแวลลีย์ คือ พื้นที่หุบเขาราว ๆ 1,500 ตารางกิโลเมตร บริเวณรอบอ่าวซานฟรานซิสโก ทางตะวันตกของสหรัฐอเมริกา
ซิลิคอนแวลลีย์ประกอบไปด้วยเมืองน้อยใหญ่ ที่ล้วนเป็นสถานที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของเหล่าบริษัทไอทีชั้นนำระดับโลก โดยมีจุดเริ่มต้นมาจากคำว่า “ซิลิคอนชิป” ที่เป็นส่วนประกอบสำคัญที่เป็นหน่วยความจำของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
ส่วนในแง่วิธีคิด มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดปลูกฝังการศึกษาด้านอิเล็กทรอนิกส์ให้งอกงาม ไปพร้อม ๆ กับการพัฒนากระบวนการผลิตนักศึกษาให้เป็นนักธุรกิจ
จนนำมาสู่การก่อตั้งบริษัทไอทีระดับโลกแห่งแรกในซิลิคอนแวลลีย์ คือ Hewlett Packard (HP)
หลังจากนั้น หุบเขาแห่งนี้ก็เบ่งบานไปด้วยบริษัทไอที ดึงดูดนักประดิษฐ์และผู้คลั่งไคล้เทคโนโลยีจากทั่วโลก ให้เข้ามาสานฝันให้กลายเป็นความจริง
และเมื่อมี “วิธีคิด” ช่วยส่องสว่าง นวัตกรรมทุกอย่างก็จะมีหนทางไป..
ยินดีต้อนรับเข้าสู่ซีรีส์บทความ “Branding the Nation” ปั้นแบรนด์ แทนประเทศ
ตอน ทำไม สหรัฐอเมริกา จึงเป็นประเทศแห่ง อุตสาหกรรมไอที ? ตอนที่ 2
ด้วยอาณาบริเวณกว้างใหญ่รอบอ่าวซานฟรานซิสโก ต้นน้ำแห่งนวัตกรรมของซิลิคอนแวลลีย์จึงไม่ได้มีแค่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดเท่านั้น
แต่เหนือขึ้นมาราว 50 กิโลเมตร ยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับโลกอีกแห่งหนึ่ง นั่นคือ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย วิทยาเขตเบิร์กลีย์
มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก่อตั้งในช่วงเวลาไล่เลี่ยกับมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และสร้างนักประดิษฐ์ วิศวกร ไปจนถึงผู้ประกอบการชั้นยอดมากมาย มาประดับวงการไอที
หนึ่งในนั้นคือ Fred Moore ผู้ก่อตั้งสมาคมคอมพิวเตอร์โฮมบรูว์ สมาคมที่เป็นสถานที่นัดพบของผู้คลั่งไคล้ในโลกของเทคโนโลยี เป็นที่แลกเปลี่ยนทางความคิด
โดยความปรารถนาสูงสุดของผู้คนในสมาคมนี้ คือการสร้างเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลขึ้นมาเอง
ในช่วงปี 1975 ที่มีการก่อตั้งสมาคมแห่งนี้
ความสำเร็จของการประดิษฐ์ “ไมโครโพรเซสเซอร์” ที่ย่อส่วนแผงวงจรรวมจำนวนมากเข้ามาอยู่ด้วยกันในชิปขนาดเล็ก
ทำให้ขนาดของเครื่องคอมพิวเตอร์จากที่มีขนาดใหญ่โตเท่าห้อง มีขนาดเล็กลงเรื่อย ๆ ราคาก็ถูกลงเรื่อย ๆ และด้วยหน่วยความจำที่มากขึ้น ความสามารถในการทำงานจึงสูงขึ้นและรวดเร็วขึ้นเป็นทวีคูณ
Steve Wozniak นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ได้ชักชวนเพื่อนสมัยมัธยมที่ชื่อ Steve Jobs ให้มาเข้าร่วมสมาคมคอมพิวเตอร์แห่งนี้..
Steve Wozniak เป็นผู้คลั่งไคล้ในวิศวกรรมและมีความสามารถในการประดิษฐ์คิดค้น เคยทำงานให้กับ Hewlett Packard
ส่วน Steve Jobs เป็นผู้มีหัวการค้า มีนิสัยกล้าคิดกล้าทำ เขาเคยทำงานให้กับบริษัทสร้างวิดีโอเกมชื่อ Atari และเคยทำงานในช่วงฤดูร้อนให้กับ Hewlett Packard ด้วยเช่นกัน
Wozniak ได้นำความรู้และประสบการณ์มาทดลองออกแบบคอมพิวเตอร์ด้วยแนวทางของตัวเอง โดยใช้ชิปเท่าที่จะหาได้ มาประกอบกับคีย์บอร์ด QWERTY และมีจอโทรทัศน์เป็นเครื่องแสดงผลในช่วงแรกเริ่ม
และเมื่อออกมาเป็นเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล Jobs ก็เป็นผู้เสนอความคิดให้ลองนำสิ่งประดิษฐ์นี้ออกวางขายในเวลาต่อมา
ผลงานการประดิษฐ์ชิ้นนั้นของ Wozniak ถือเป็นคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นแรก ๆ ของโลก เครื่องคอมพิวเตอร์นี้ถูกตั้งชื่อต่อมาว่า “Apple I”
สิ่งสำคัญไม่แพ้การสนับสนุนจากสถาบันการศึกษาก็คือ “เสรีภาพทางความคิด”
ซิลิคอนแวลลีย์ มีสมาคมมากมายที่เป็นสถานที่แลกเปลี่ยนทางความคิด นำเสนอไอเดีย จึงกลายเป็นวัฒนธรรมที่หล่อหลอมให้คนรุ่นใหม่กล้าคิดกล้าทำ และเติบโตไปบนหนทางสร้างสรรค์ที่ตัวเองตั้งใจ
คอมพิวเตอร์ของ Wozniak ก็ถูกนำเสนอแก่สายตาสมาชิกในสมาคมโฮมบรูว์ในช่วงปลายปี 1975 ซึ่งหนึ่งในผู้เข้ามาร่วมชม คือ เจ้าของร้าน The Byte Shop ร้านขายของเบ็ดเตล็ดและอุปกรณ์ไอที
ที่เกิดความประทับใจกับคอมพิวเตอร์ชิ้นนี้มาก จึงได้สั่งซื้อคอมพิวเตอร์นี้ถึง 50 เครื่อง
แล้วก้าวแรกของบริษัท Apple ก็เริ่มต้นขึ้นในเมืองคูเปอร์ติโน ทางตอนใต้ของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ในอีก 1 ปีถัดมา..
ใครจะไปเชื่อว่า จากบริษัทเล็ก ๆ ที่มีผู้ก่อตั้งเป็นผู้คลั่งไคล้เทคโนโลยี 2 คน
ในปี 1980 หลังการก่อตั้งเพียง 4 ปี บริษัทสามารถเติบโตจนเข้าระดมทุนในตลาดหุ้นในฐานะบริษัทมหาชนได้สำเร็จ และได้กลายเป็นบริษัทที่มีมูลค่ามากที่สุดในโลก ในตอนนี้..
เมื่อมีคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลแล้ว อีกหนึ่งก้าวสำคัญของซิลิคอนแวลลีย์ ก็เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1970s
นั่นก็คือ จุดเริ่มต้นของ “อินเทอร์เน็ต”
เมื่อบริษัทไอที ชื่อ Xerox ได้จัดตั้งศูนย์วิจัยในเมืองพาโล อัลโต ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ชื่อว่า Xerox Palo Alto Research Center หรือ Xerox PARC
Xerox PARC ได้เริ่มพัฒนาเทคโนโลยีเชื่อมต่อ จากคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งไปยังอีกเครื่องหนึ่ง ในยุคแรกที่มีชื่อว่า ระบบอีเทอร์เน็ต (Ethernet)
อีเทอร์เน็ต ถูกพัฒนาขึ้นในปี 1973 โดยเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์กับเครื่องพิมพ์ ผ่านเครือข่ายบริเวณระยะใกล้ หรือเครือข่าย LAN (Local Area Network)
ต่อมาในปี 1978 Vint Cerf ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ได้ร่วมมือกับ Bob Kahn พัฒนาโพรโทคอล TCP/IP (Transmission Control Protocol/Internet Protocol)
ซึ่งโพรโทคอลที่ว่านี้ คือชุดของขั้นตอนและกฎระเบียบ ทำให้ภายในชุดกฎระเบียบเดียวกัน ทั้ง 2 เครื่องจะสามารถเข้าใจระบบของกันและกัน และสามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างกันได้
โดยเฉพาะเลข Internet Protocol (IP) ที่เป็นการปูรากฐานให้กับโลกของอินเทอร์เน็ต
อุปกรณ์ทุกชนิดที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตจะต้องมีเลขนี้ เพื่อให้เครื่องคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์ต่าง ๆ บนระบบเครือข่ายรู้จักกัน โดย IP จะระบุว่า เครือข่ายต่าง ๆ ควรเชื่อมโยงกันอย่างไร
เมื่อโลกอินเทอร์เน็ตถูกปูรากฐาน ต่อมาในยุค 1980s ก็เป็นอีกหนึ่งก้าวสำคัญของการพัฒนาคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลให้ทรงประสิทธิภาพมากขึ้น
Doug Engelbart นักวิจัยจากสถาบันวิจัยสแตนฟอร์ด ได้มาทำงานให้ PARC และได้พัฒนาระบบส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ หรือ Graphic User Interface (GUI)
จากคอมพิวเตอร์รุ่นแรก ๆ ที่ใช้งานยากและต้องใช้งานผ่านตัวอักษร
ระบบ GUI ได้เข้ามาช่วยเปลี่ยนการใช้งานให้ง่ายขึ้นผ่านทางสัญลักษณ์หรือภาพ เช่น ไอคอน หน้าต่างการใช้งาน เมนู ปุ่มเลือก รวมถึงการพัฒนา “ตัวชี้ตำแหน่ง X-Y” ซึ่งต่อมาก็คือ “เมาส์”
ทั้งระบบ GUI และเมาส์นี่เอง ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ Steve Jobs นำสิ่งเหล่านี้มาพัฒนาและเกิดเป็น “Macintosh” ในปี 1984 ซึ่งถือเป็น เครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลเครื่องแรก ๆ ที่มีการออกแบบอย่างเข้าใจผู้ใช้งาน
ในเวลานี้ คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลก็เริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ
ครัวเรือนชาวอเมริกันที่ครอบครองคอมพิวเตอร์เพิ่มจากร้อยละ 5 ในช่วงต้นทศวรรษ 1980s
มาเป็นร้อยละ 20 ในปี 1989
โลกอินเทอร์เน็ตถูกเชื่อมโยงเข้ากับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล และเปิดทางให้เกิดการพัฒนา World Wide Web ในช่วงปี 1989 ซึ่งมีจุดเริ่มต้นเมื่อ นักวิทยาศาสตร์ของสถาบันวิจัย CERN ในสวิตเซอร์แลนด์ ต้องการส่งข้อมูลให้กับเพื่อนนักวิทยาศาสตร์ทั่วโลก
World Wide Web, WWW คือ ระบบการเชื่อมโยงเครือข่ายข้อมูลบนอินเทอร์เน็ต จากแหล่งข้อมูลหนึ่ง ไปยังแหล่งข้อมูลที่อยู่ห่างไกลทั่วโลก ให้มีความง่ายต่อการใช้งานมากที่สุด
โดยผ่านซอฟต์แวร์ที่เรียกว่า “เบราว์เซอร์”
แล้ว “สาธารณชน” ในยุค 1990s ก็เข้าถึงโลกอินเทอร์เน็ตเป็นครั้งแรก!
สหรัฐอเมริกากลายเป็นประเทศที่มีผู้เข้าถึงอินเทอร์เน็ตสัดส่วนสูงเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก ในปี 1996 มีชาวอเมริกันเข้าถึงอินเทอร์เน็ตสูงถึงร้อยละ 16
ในขณะที่หลายประเทศในยุโรปตะวันตกยังเข้าถึงอินเทอร์เน็ตไม่ถึงร้อยละ 5
การเกิดขึ้นของ World Wide Web ทำให้ย่านซิลิคอนแวลลีย์เริ่มคึกคักไปด้วยบริษัทที่มีโมเดลทำรายได้ผ่านอินเทอร์เน็ต ที่ถูกมองว่าเป็นนวัตกรรมแห่งอนาคต ขึ้นมามากมาย
และสิ่งสำคัญที่สุด ที่มีมาตั้งแต่การก่อตั้งบริษัทไอทีในยุค 1950s คือ ธุรกิจเงินร่วมลงทุน หรือ Venture Capital ดึงดูดให้บริษัทสตาร์ตอัปมากมาย หลั่งไหลเข้ามาใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบเหล่านี้
นักศึกษาปริญญาเอกสาขาคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด 2 คน
คือ Larry Page และ Sergey Brin ได้ร่วมกันพัฒนาโปรแกรมสำหรับใช้ค้นหาข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตในรูปแบบของ Search Engine
โดยใช้การทำงานของ Robot ที่ชื่อว่า Spider ซึ่งเป็นตัวสำรวจข้อมูล เมื่อพบข้อมูลที่ต้องการก็จะส่งข้อมูลไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ต้นทาง
ปี 1998 ทั้ง 2 คน ได้ตั้งบริษัทที่ชื่อว่า “Google” ในเมืองเมนโลพาร์ก และ IPO เข้าสู่ตลาดหุ้นในอีก 5 ปีถัดมา
แล้วก็ไม่ต่างอะไรกับบริษัท Apple เพราะอีก 20 ปีต่อมา บริษัท Google ที่เปลี่ยนชื่อเป็น Alphabet ก็ได้กลายมาเป็น บริษัทที่มีมูลค่าเป็นอันดับ 5 ของโลก..
แม้ความรุ่งเรืองจากการเกิดขึ้นของอินเทอร์เน็ต จะพาซิลิคอนแวลลีย์เข้าสู่การเติบโตที่รวดเร็วเกินไปจนเกิดวิกฤติฟองสบู่ดอตคอมในช่วงก้าวเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 จนสร้างความเสียหายหลายบริษัทและนักลงทุนในตลาดหุ้นจำนวนมาก
แต่อย่างไรก็ตาม วิกฤติครั้งนั้น ก็ไม่สามารถหยุดยั้งการพัฒนาของเทคโนโลยี ณ หุบเขาแห่งนี้ได้
หลังจากวิกฤติไม่นาน ก็มีการพัฒนาระบบ IPv6 ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลน IP ช่วยให้อุปกรณ์ต่าง ๆ สามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้มากขึ้น นอกเหนือจากเครื่องคอมพิวเตอร์
ซึ่งปูทางมาถึงการเกิดขึ้นของ “สมาร์ตโฟน” โทรศัพท์มือถือที่มีความสามารถในการใช้งานมัลติมีเดีย และเชื่อมต่อเข้ากับโลกอินเทอร์เน็ตอย่างไร้รอยต่อ ด้วยระบบ IPv6
หนึ่งในสมาร์ตโฟนที่โดดเด่นที่สุดก็คือ iPhone จากบริษัท Apple ที่เปิดตัวในปี 2007
เช่นเดียวกับ Google ที่ได้เข้าซื้อบริษัท Android และเปิดตัวโทรศัพท์แอนดรอยด์ในปี 2008
และทั้งสองก็แข่งขันกันพัฒนาระบบปฏิบัติการของตัวเอง
เมื่อผู้คนเริ่มใช้สมาร์ตโฟนมากขึ้น นำมาสู่การเกิดขึ้นของ “Application” ซอฟต์แวร์ที่ใช้เพื่อช่วยการทำงานต่าง ๆ ของผู้ใช้งาน
โดยแอปพลิเคชัน จะมีส่วนที่ติดต่อกับผู้ใช้ (User Interface) หรือ UI เพื่อเป็นตัวกลางในการใช้งานให้ราบรื่น
และด้วยความที่ซิลิคอนแวลลีย์เต็มไปด้วย Venture Capital ที่คอยให้เงินทุนสนับสนุนไอเดียล้ำ ๆ
หุบเขาแห่งนี้ จึงยังคงเป็นแม่เหล็กดึงดูดบริษัทใหม่มากมาย โดยเฉพาะบริษัทที่จะมาสร้างสรรค์เครือข่ายสังคมออนไลน์..
ปี 2003 LinkedIn เกิดแพลตฟอร์มเครือข่ายธุรกิจในการหางานและผู้ร่วมงาน
ก่อตั้งโดย Reid Garrett Hoffman วิศวกรที่เคยทำงานให้กับ Apple
ปี 2004 เกิด Facebook เครือข่ายสังคมออนไลน์ที่มีผู้ใช้งานหลายพันล้านคนทั่วโลก
ที่มีจุดเริ่มต้นมาจากการคิดค้นวิธีการเชื่อมผู้คนในรูปแบบใหม่ในรั้วมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ของ Mark Zuckerberg พร้อมกับเพื่อนอีก 4 คน
ปี 2006 หลังออกจากมหาวิทยาลัย Jack Dorsey พร้อมกับเพื่อนอีก 3 คน
ได้ก่อตั้งเครือข่ายสังคมออนไลน์ประเภท Microblog ที่แสดงข้อความสั้น ๆ ความยาวไม่เกิน 140 ตัวอักษร
โดยคิดค้นชื่อที่มาจากคำว่า Tweet ซึ่งแปลว่าเสียงนกร้อง Logo ของบริษัทจึงเป็นรูปนก และบริษัทนี้มีชื่อว่า Twitter
ปี 2009 เกิด WhatsApp แอปพลิเคชันในการติดต่อสื่อสารด้วยข้อความ ก่อตั้งโดย Jan Koum โปรแกรมเมอร์ที่เห็นประโยชน์จากการเกิดขึ้นของสมาร์ตโฟน
บริษัททั้งหมดล้วนมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในซิลิคอนแวลลีย์
หุบเขาแห่งเทคโนโลยีแห่งนี้ยังคงดึงดูดผู้คนจากทั่วโลกให้เข้าไปเติมเต็มความฝัน เพื่อสร้างสรรค์อุปกรณ์ไอทีที่ไฮเทคขึ้นเรื่อย ๆ
และเปลี่ยนแปลงมาสู่โลกของเครือข่ายอุปกรณ์ที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตและเชื่อมต่อกันและกัน หรือเรียกว่า “Internet of Things” ที่จะเข้ามามีบทบาทในทุกย่างก้าวของชีวิต
ความสำเร็จของอุตสาหกรรมไอทีที่ทำให้สหรัฐอเมริกากลายเป็นมหาอำนาจของโลก ล้วนมีที่มาจากหลายปัจจัย
ทั้งระบบการศึกษาที่เข้มแข็ง ที่สร้างองค์ความรู้และช่วยวางรากฐานสู่โลกธุรกิจ
วัฒนธรรมแห่งเสรีภาพ ที่สนับสนุนให้คนรุ่นใหม่กล้าคิดกล้าทำเพื่อสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ
แหล่งเงินทุน ที่เข้าถึงง่ายและมีหลากหลายรูปแบบ
และเครือข่ายผู้คิดค้นนวัตกรรมที่เติมเต็มความฝันต่อยอดกันไปไม่รู้จบ
หากถามว่า อิทธิพลทางเทคโนโลยีของสหรัฐอเมริกาจะคงอยู่อีกนานแค่ไหน ?
เมื่อไรที่มนุษย์จะหยุดฝัน เมื่อนั้นอาจเป็นคำตอบ..
╔═══════════╗
Blockdit เป็นแพลตฟอร์ม สำหรับนักอ่าน และนักเขียน
ที่มีผู้ใช้งาน 1 ล้านคน ลองใช้แพลตฟอร์มนี้เพื่อได้ไอเดียใหม่ๆ
แล้วอาจพบว่าสังคมนี้เหมาะกับคนเช่นคุณ
Blockdit. Ideas Happen. Blockdit.com/download
╚═══════════╝
ติดตามลงทุนแมนได้ที่
Website - longtunman.com
Blockdit - blockdit.com/longtunman
Facebook - facebook.com/longtunman
Twitter - twitter.com/longtunman
Instagram - instagram.com/longtunman
Line - page.line.me/longtunman
YouTube - youtube.com/longtunman
Spotify - open.spotify.com/show/4jz0qVn1AL7tRMHiTvMbZH
Apple Podcasts - podcasts.apple.com/th/podcast/ลงท-นแมน/id1543162829
Soundcloud - soundcloud.com/longtunman
References:
-มิเชลล์ ควินน์, เมื่อซิลิคอนแวลลีย์เติบใหญ่ นิตยสารเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ 2562
-https://www.parc.com/about-parc/parc-history/
-https://www.internetsociety.org/wp-content/uploads/2017/09/ISOC-History-of-the-Internet_1997.pdf
-https://searchnetworking.techtarget.com/definition/TCP-IP
-https://www.lifewire.com/transmission-control-protocol-and-internet-protocol-816255
-https://tradingeconomics.com/united-states/personal-computers-per-100-people-wb-data.html
-https://www.businessinsider.com.au/highest-valued-public-companies-apple-aramco-biggest-market-cap-2020-1
-https://www.forbes.com/profile/reid-hoffman/#5f276ca61849
-http://startitup.in.th/the-rags-to-rich-jan-koum-whatsapp-co-founder-startup-story/
-https://www.set.or.th/set/enterprise/html.do?name=vc
「personal branding คือ」的推薦目錄:
- 關於personal branding คือ 在 ลงทุนแมน Facebook 的最佳解答
- 關於personal branding คือ 在 ลงทุนแมน Facebook 的最佳解答
- 關於personal branding คือ 在 สมองไหล Facebook 的最讚貼文
- 關於personal branding คือ 在 การทำ Personal Branding คืออะไร - YouTube 的評價
- 關於personal branding คือ 在 Personal branding คืออะไร การสร้างแบรนด์สำหรับบุคคล จึงหมาย ... 的評價
- 關於personal branding คือ 在 Facebook, Twitter และ Youtube 3 ใหญ่จุดกระแส Personal ... 的評價
personal branding คือ 在 ลงทุนแมน Facebook 的最佳解答
ทำไม สหรัฐอเมริกา จึงเป็นประเทศแห่ง อุตสาหกรรมไอที ? ตอนที่ 1 /โดย ลงทุนแมน
เราก้าวเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 ด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศที่เปลี่ยนโลกของการสื่อสารไปตลอดกาล
การเกิดขึ้นของคอมพิวเตอร์ สมาร์ตโฟน อินเทอร์เน็ต ไปจนถึงโซเชียลมีเดีย
ล้วนค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของเราไปทีละน้อย
ท้ายที่สุด แทบทุกแง่มุมในชีวิตของเรากับโลกไอที ก็ล้วนข้องเกี่ยวจนราวกับเป็นโลกใบเดียวกัน
ซึ่งประเทศที่มีบทบาทในการพัฒนาเทคโนโลยีเหล่านี้มากที่สุด จะเป็นที่ไหนไม่ได้
นอกจาก “สหรัฐอเมริกา”
สหรัฐอเมริกาส่งออกบริการด้านไอทีคิดเป็นสัดส่วนถึง 1 ใน 4 ของโลก
บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับ Top 5 ของโลก เป็นบริษัทไอทีสัญชาติอเมริกันถึง 4 แห่ง
และศูนย์รวมอุตสาหกรรมไอทีอย่าง “ซิลิคอนแวลลีย์”
คือยอดเขาแห่งเทคโนโลยี ที่คนทั้งโลกจับตามอง..
เส้นทางอุตสาหกรรมไอทีของสหรัฐอเมริกาเป็นอย่างไร ?
╔═══════════╗
Blockdit เป็นแพลตฟอร์ม สำหรับนักอ่าน และนักเขียน
ที่มีผู้ใช้งาน 1 ล้านคน ลองใช้แพลตฟอร์มนี้เพื่อได้ไอเดียใหม่ๆ
แล้วอาจพบว่าสังคมนี้เหมาะกับคนเช่นคุณ
Blockdit. Ideas Happen. Blockdit.com/download
╚═══════════╝
ยินดีต้อนรับเข้าสู่ซีรีส์บทความ “Branding the Nation” ปั้นแบรนด์ แทนประเทศ
ตอน ทำไม สหรัฐอเมริกา จึงเป็นประเทศแห่ง อุตสาหกรรมไอที ?
“การเน้นการศึกษา” คือคุณสมบัติสำคัญที่สุดที่ผู้ตั้งรกรากในยุคอาณานิคมหล่อหลอมให้กับชาวอเมริกัน
นับตั้งแต่เข้ามาตั้งรกรากในศตวรรษที่ 17
จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่สหรัฐอเมริกาจะมีมหาวิทยาลัยหลายแห่ง
ที่ถูกก่อตั้งขึ้นมาก่อนการตั้งประเทศด้วยซ้ำ
ไม่ว่าจะเป็นมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด มหาวิทยาลัยเยล หรือมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย
นอกจากการศึกษา ยังมีอีกหนึ่งสิ่งที่ถูกสั่งสมมาควบคู่กันก็คือ “การทำงานหนัก”
การมุ่งเน้นด้านการศึกษา ทำให้มีองค์ความรู้ที่พร้อมสำหรับการต่อยอด
ส่วนการทำงานหนัก เป็นการปลูกฝังว่า ใคร ๆ ก็สามารถประสบความสำเร็จ
และสั่งสมความมั่งคั่ง จนเปลี่ยนฐานะเป็นคนร่ำรวยได้ ถ้ามีความพยายามมากพอ..
คุณสมบัติทั้งหมดล้วนหล่อหลอมให้ผู้อพยพที่เข้ามายังดินแดนแห่งเสรีภาพนี้
มีความเชื่อมั่นในความพยายาม มองโลกในแง่ดี และมั่นใจในอนาคต
ซึ่งเป็นคุณสมบัติของชาวอเมริกันที่โดดเด่นเหนือใคร และยังคงมีอยู่มาจนถึงยุคปัจจุบัน
แม้สหรัฐอเมริกาจะตามหลังประเทศในยุโรปในการปฏิวัติอุตสาหกรรม
แต่ก็สามารถก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำอุตสาหกรรมของโลกได้ภายในระยะเวลาไม่ถึง 100 ปี
การเป็นศูนย์รวมของผู้อพยพที่มีความคิดก้าวหน้า กล้าเสี่ยง
เปี่ยมไปด้วยความพยายามและความรู้ มีรัฐบาลที่สนับสนุนในเรื่องสิทธิบัตร
ทำให้เกิดสิ่งประดิษฐ์มากมายที่เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต
และก้าวข้ามทุกขีดจำกัดของความเป็นมนุษย์
โดยเฉพาะโลกของการสื่อสาร..
นับตั้งแต่วันที่ Alexander Graham Bell เป็นผู้ประดิษฐ์โทรศัพท์
สิ่งที่เปลี่ยนสัญญาณเสียงให้เป็นสัญญาณไฟฟ้า และเดินทางไปไกลตามสายไฟฟ้า
จนนำมาสู่การก่อตั้งบริษัท AT&T ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19
ด้วยความที่สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศกว้างใหญ่ การจะส่งเสียงจากฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก
ข้ามทวีปไปยังฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก จำเป็นจะต้องมีสิ่งที่ช่วยขยายสัญญาณไฟฟ้า
นำมาสู่การประดิษฐ์ “หลอดสุญญากาศ” หรือ หลอดอิเล็กตรอน
ซึ่งมีหลักการคือการให้กระแสไฟฟ้า ผ่านไส้หลอดที่เป็นโลหะ จนไส้หลอดร้อน และเกิดการเคลื่อนที่ของอิเล็กตรอน ความสามารถในการควบคุมการไหลของอิเล็กตรอนนี้เอง
ทำให้สามารถขยายสัญญาณอ่อน ๆ ให้แรงขึ้น และส่งสัญญาณไปได้ไกลกว่าเดิม
การสื่อสารผ่านโทรศัพท์ทางไกลครั้งแรก เกิดขึ้นในปี 1915 ระหว่างนครนิวยอร์ก เมืองใหญ่ทางตะวันออก กับซานฟรานซิสโก เมืองท่าที่กำลังเติบโตทางฝั่งตะวันตก
หลอดสุญญากาศนี้เองที่เป็นรากฐานและจุดเริ่มต้นของอุตสาหกรรม “อิเล็กทรอนิกส์”
ที่ปฏิวัติโลกของอุปกรณ์ไฟฟ้า และเทคโนโลยีการสื่อสาร
องค์ความรู้ด้านอิเล็กทรอนิกส์จุดประกายให้เกิดการวิจัยและพัฒนา
ในมหาวิทยาลัยทั่วสหรัฐอเมริกา หนึ่งในนั้นคือมหาวิทยาลัยในเมืองพาโล อัลโต
บริเวณหุบเขาทางตอนใต้ของอ่าวซานฟรานซิสโก ที่ชื่อว่า “มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด”
มหาวิทยาลัยที่เพิ่งก่อตั้งในปี 1891 แห่งนี้ จะเป็นผู้พลิกโฉมบริเวณรอบอ่าวซานฟรานซิสโก
หรือเรียกว่า “เบย์แอเรีย” จากย่านที่เต็มไปด้วยสวนผักและสวนผลไม้
ให้กลายเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์
โดยบุคลากรคนสำคัญที่มีส่วนผลักดันก็คือ ศาสตราจารย์ Frederick Terman
คณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่ได้ชักชวนเพื่อนนักวิจัยด้านอิเล็กทรอนิกส์
ให้มาร่วมงานที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ และบุกเบิกการเรียนการสอนอย่างเข้มข้น
พร้อม ๆ กับการพัฒนากระบวนการผลิตนักศึกษาให้เป็นนักธุรกิจ ด้วยการจัดตั้ง
Business Incubator for SMEs ที่ช่วยบ่มเพาะให้ลูกศิษย์ก่อตั้งบริษัทอิเล็กทรอนิกส์
เป็นของตัวเอง โดยใช้บ้านพักของอาจารย์ที่ยังว่างอยู่เป็นที่จัดตั้งบริษัท
แล้วความพยายามก็ประสบผลสำเร็จในปี 1939
เมื่อศิษย์เก่าวิศวกรรมไฟฟ้าจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด 2 คน
คือ Bill Hewlett และ David Packard ได้นำหลอดสุญญากาศมาพัฒนาเป็น
Electronics Oscillator จนประสบความสำเร็จ และได้ก่อตั้งบริษัท Hewlett Packard หรือ HP ขึ้นที่โรงรถในเมืองพาโล อัลโต โดยลูกค้าคนสำคัญที่ซื้ออุปกรณ์นี้ไปทำภาพยนตร์ก็คือ Walt Disney Production
Hewlett Packard นับเป็นบริษัทอิเล็กทรอนิกส์แห่งแรก ๆ ที่ลงหลักปักฐานในย่านเบย์แอเรีย
หลังจากบริษัทได้ทำสัญญากับกองทัพสหรัฐฯ ดึงดูดเม็ดเงินจากการลงทุนให้สะพัดไปทั่วย่านแห่งนี้
หลอดสุญญากาศยังถูกนำมาใช้เป็นส่วนประกอบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมาย รวมไปถึงเครื่องคอมพิวเตอร์ในยุคแรก ๆ แต่หลอดสุญญากาศก็มีข้อเสีย
การต้องให้ความร้อนแก่โลหะจึงจะมีการปล่อยอิเล็กตรอน
ทำให้หลอดต้องใช้พลังงานไฟฟ้าอย่างมหาศาล และมีราคาแพง
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง จึงมีการประดิษฐ์สิ่งที่จะมาทดแทนหลอดสุญญากาศ
เรียกว่า “ทรานซิสเตอร์”
ทรานซิสเตอร์ถูกประดิษฐ์ขึ้นในห้องทดลองของบริษัท AT&T ที่รัฐเวอร์จิเนีย ทางตะวันออกของสหรัฐอเมริกา มีคุณสมบัติเป็นสารกึ่งตัวนำ หรือ Semiconductor ทำให้ปล่อยสัญญาณไฟฟ้าที่อ่อนกว่า และควบคุมสัญญาณได้ดีกว่าหลอดสุญญากาศ
หนึ่งในผู้ประดิษฐ์ทรานซิสเตอร์ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลก็คือ William Shockley ได้ออกมาตั้งบริษัทของตัวเองเพื่อพัฒนาทรานซิสเตอร์ให้ดียิ่งขึ้น ใช้ชื่อว่า Shockley Semiconductor
และก็เป็น ศาสตราจารย์ Frederick Terman แห่งมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ที่ได้ชักชวนให้ Shockley มาเลือกทำเลที่ตั้งของบริษัทอยู่ในย่านเบย์แอเรีย ซึ่งก็คือเมืองเมาน์เทนวิว
ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด จึงทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ระหว่างภาคเอกชนกับนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย
Shockley ได้ตัดสินใจจ้างวิศวกรปริญญาเอก 8 คน จากมหาวิทยาลัยชื่อดังฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ทั้งฮาร์วาร์ดและ MIT ให้มารวมตัวกันในบริษัทที่เมาน์เทนวิว
นับเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เบย์แอเรียเริ่มมีนวัตกรรมที่ก้าวล้ำนำหน้าภูมิภาคอื่น ๆ ของสหรัฐอเมริกา
ในช่วงแรกสารกึ่งตัวนำที่นิยมใช้ก็คือธาตุเจอร์เมเนียม (Ge) ซึ่งหายาก และมีราคาสูง
แต่ต่อมาพบว่ายังมีธาตุอีกชนิดหนึ่งซึ่งสามารถนำมาทำสารกึ่งตัวนำได้ดี และพบได้ง่ายกว่าเจอร์เมเนียมมาก ธาตุนั้นก็คือ ซิลิคอน (Si)
การใช้ซิลิคอนมาทำสารกึ่งตัวนำนี้เอง เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หุบเขาย่านเบย์แอเรีย
ถูกเรียกว่า “ซิลิคอนแวลลีย์” ในเวลาต่อมา..
หลังจากรวมตัวได้ไม่นาน วิศวกรทั้ง 8 คน ก็ตัดสินใจลาออกมาตั้งบริษัททรานซิสเตอร์ของตัวเองในปี 1957 ซึ่งต่อมาก็ได้บริษัทผลิตกล้องถ่ายรูป Sherman Fairchild เป็นผู้สนับสนุนทางการเงิน จึงใช้ชื่อบริษัทว่า Fairchild Semiconductor
การเข้ามาร่วมลงทุนของ Fairchild เป็นการปูทางให้นักลงทุนผู้มั่งคั่ง
เข้ามามีส่วนร่วมในอุตสาหกรรมเทคโนโลยีใหม่ ๆ เกิดเป็นธุรกิจเงินร่วมลงทุน
หรือ Venture Capital (VC) ซึ่งส่วนใหญ่แล้วนักลงทุนเหล่านี้
ก็มักจะนั่งในตำแหน่งคณะกรรมการบริหาร และคอยให้คำปรึกษาด้านต่าง ๆ แก่บริษัท
ถึงแม้จะดีกว่าหลอดสุญญากาศ แต่ทรานซิสเตอร์ยังจำเป็นต้องต่อกับส่วนประกอบอื่น ๆ เช่น
ตัวต้านทาน และตัวเก็บประจุ
เหล่าวิศวกรใน Fairchild Semiconductor จึงเกิดความคิดที่จะวางทรานซิสเตอร์จำนวนมาก ๆ และส่วนประกอบอื่น ๆ ไว้ในแผ่นซิลิคอนเพียงตัวเดียว
ความคิดนี้บรรลุผลสำเร็จในปี 1959
และสิ่งนั้นถูกเรียกว่า “แผงวงจรรวม” (Integrated Circuit) หรือ “ชิป”
ทำหน้าที่ควบคุมการทำงานร่วมกันระหว่างส่วนประกอบต่าง ๆ ภายในอุปกรณ์
ให้สามารถติดต่อและรับส่งข้อมูลถึงกัน และทำงานประสานกันได้อย่างลงตัว
ต่อมาวิศวกรที่เคยทำงานที่นี่ทั้ง 8 คนก็ได้ออกมาตั้งบริษัทของตัวเอง
ซึ่งความสามารถทางเทคโนโลยีจะทำให้เกิดธุรกิจย่อยขึ้นมาอีกกว่า 120 ธุรกิจ
2 ใน 8 คนก็คือ Robert Noyce และ Gordon Moore
ที่ได้ออกมาก่อตั้งบริษัทผลิตชิป ในปี 1968
โดยใช้ชื่อบริษัทว่า “Intel” โดยมีสำนักงานแห่งแรกในเมืองเมาน์เทนวิว
จำนวนแผงวงจรที่สามารถวางลงในชิปหนึ่งตัว เพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า ในทุก ๆ 1 ปีครึ่ง
ทำให้ประสิทธิภาพในการเก็บข้อมูลของชิปทุก ๆ 1 ปีครึ่ง ถูกพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด
ซึ่งมีมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดเป็นผู้ผลักดันงานวิจัยร่วมกับบริษัทเอกชน
ในที่สุดก็เกิดชิปที่มีขนาดเล็ก และมีแผงวงจรรวมมหาศาลที่เรียกว่า “ไมโครโพรเซสเซอร์”
การพัฒนาไมโครโพรเซสเซอร์จะเปิดทางให้การผลิตคอมพิวเตอร์มีขนาดเล็กลงจนคนทั่วไปสามารถมีไว้ครอบครอง และถูกเรียกว่า คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล
หรือ PC (Personal Computer)
หนึ่งในผู้พัฒนาคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลเครื่องแรก ๆ
คือผู้ช่วย 2 คน ที่เคยทำงานให้กับบริษัท Hewlett Packard
ผู้ช่วย 2 คนนั้นมีชื่อว่า “Steve Wozniak” และ “Steve Jobs”..
ติดตามซีรีส์บทความ “Branding the Nation” ปั้นแบรนด์ แทนประเทศ
ตอน ทำไม สหรัฐอเมริกา จึงเป็นประเทศแห่ง อุตสาหกรรมไอที ? ตอนที่ 2 และอ่านบทความในซีรีส์นี้ย้อนหลังได้ที่ Blockdit - blockdit.com/download
╔═══════════╗
Blockdit เป็นแพลตฟอร์ม สำหรับนักอ่าน และนักเขียน
ที่มีผู้ใช้งาน 1 ล้านคน ลองใช้แพลตฟอร์มนี้เพื่อได้ไอเดียใหม่ๆ
แล้วอาจพบว่าสังคมนี้เหมาะกับคนเช่นคุณ
Blockdit. Ideas Happen. Blockdit.com/download
╚═══════════╝
ติดตามลงทุนแมนได้ที่
Website - longtunman.com
Blockdit - blockdit.com/longtunman
Facebook - facebook.com/longtunman
Twitter - twitter.com/longtunman
Instagram - instagram.com/longtunman
Line - page.line.me/longtunman
YouTube - youtube.com/longtunman
Spotify - open.spotify.com/show/4jz0qVn1AL7tRMHiTvMbZH
Apple Podcasts - podcasts.apple.com/th/podcast/ลงท-นแมน/id1543162829
Soundcloud - soundcloud.com/longtunman
References:
-https://atlas.cid.harvard.edu/explore?country=undefined&product=403&year=2018&productClass=HS&target=Product&partner=undefined&startYear=undefined
-https://www.forbes.com/sites/gilpress/2013/04/08/a-very-short-history-of-information-technology-it/?sh=82924872440b
-https://www.stanford.edu/about/history/
-https://www.capterra.com/history-of-software/
-https://www.internetsociety.org/wp-content/uploads/2017/09/ISOC-History-of-the-Internet_1997.pdf
-https://www.businessinsider.com/silicon-valley-history-technology-industry-animated-timeline-video-2017-5
-https://historycooperative.org/history-of-silicon-valley/
-https://endeavor.org.tr/wp-content/uploads/2016/01/How-SV-became-SV.pdf
personal branding คือ 在 สมองไหล Facebook 的最讚貼文
ปีนี้เป็นปีที่ผมเริ่มอ่านหนังสือมาได้ประมาณ 2 ปี และเป็นปีที่การอ่านที่ผมฟูมฟักมาตลอดได้ผลิดอกออกผลมากที่สุด แถมยังเป็นปีที่ชีวิตผมเปลี่ยนแปลงแบบขึ้นสุดลงสุดอีกด้วย แทบไม่อยากเชื่อตัวเองเลยว่า จากคนที่ทำงานประจำ ธุรกิจโรงเรียนสอนเทควันโดที่ทำอยู่ก็ลุ่มๆ ดอนๆ และมีชีวิตที่ไร้จุดหมายเมื่อช่วงต้นปี กลับกลายเป็นคนที่เติบโตแบบก้าวกระโดดจนมีเป้าหมายมากมายให้ท้าทายตัวเองเต็มไปหมดในช่วงท้ายปี
.
และนี่คือบทสรุป 14 ข้อที่ ผมได้เรียนรู้ในปี 2020
.
1) อ่านหนังสือน้อยกว่าปีที่แล้ว 3 เท่า
.
ปีที่แล้วผมอ่านหนังสือไป 42 เล่ม แต่ปีนี้ ผมอ่านไปได้ 19 เล่ม โดยอ่านจบ ไปเพียง 14 เล่มเท่านั้น ซึ่งถือว่าน้อยกว่าปีที่แล้วถึง 3 เท่า เฉลี่ยผมอ่านได้เพียงเดือนละประมาณ 1 เล่ม นิดๆ เท่านั้น
.
ด้วยความที่ปีนี้ผมอ่านหนังสือที่มีเนื้อหาหนักกว่าปีที่แล้วมากพอสมควร และเน้นไปทางหนังสือธุรกิจค่อนข้างเยอะ นั่นจึงทำให้ผมอ่านได้ช้าลงกว่าเดิม เพราะจากที่เคยอ่านจบแล้วผ่านไป แต่ปีนี้ผมอ่านแล้วขีดไฮไลท์ส่วนสำคัญ แล้วนำมันออกมาวิเคราะห์กับสถานการณ์ที่เจอในชีวิตจริง นำไปถกประเด็นกับคนที่รู้จัก แล้วเขียนมันออกมาลงเพจเพื่อให้คนอื่นได้นำไปใช้ประโยชน์อีกที
.
อีกสิ่งหนึ่งที่แตกต่างคือ จากเดิมผมอ่านหนังสือให้จบเป็นเล่มๆ กลายเป็นอ่านพร้อมกัน 3-4 เล่ม เพราะผมต้องทำคอนเทนต์มากกว่าปีก่อน จึงต้องอ่านอะไรที่หลากหลายขึ้น โดยจะวางหนังสือไว้ตามที่ต่างๆ ตามความเหมาะสม เล่มไหนเป็นบทสั้นๆ อ่านจบบทได้เร็วก็จะวางไว้ในห้องน้ำ หรือ ติดตัวไว้อ่านเวลาเดินทาง ส่วนเล่มไหนที่หนักๆ แนวเจาะลึก ต้องใช้เวลาอ่านมากๆ ก็จะวางไว้ที่โต๊ะทำงานและหัวเตียง
.
ที่สำคัญเล่มไหนเขียนไม่ค่อยดี น้ำเยอะ วกไปวนมา ผมจะปิดทันที แล้วเปลี่ยนไปอ่านเล่มอื่นเลย จึงมีบางเล่มที่ผมอ่านไม่จบ จากเดิมที่จะฝืนทนอ่านจนจบ เพราะซื้อมาราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ แต่ถ้าอ่านไม่จบจะรู้สึกแปลกๆ แต่ปีนี้ “เวลา” เป็นของที่ราคาเเพงมากสำหรับผม ผมจึงจะไม่เสียเวลากับอะไรที่ไม่สำคัญกับชีวิต
.
จะเห็นว่าปริมาณ Input ของผมในปีนี้อาจจะน้อยกว่าปีที่แล้ว 3 เท่าก็จริง แต่ปริมาณในการ Out put ของผมนั้นมากกว่าปีที่แล้วมากกว่า 3 เท่าด้วยซ้ำ
.
สิ่งที่ผมกำลังจะบอกคือ ไม่อยากให้เราไปยึดติดว่ายิ่งอ่านเยอะ ยิ่งดี เพราะความจริงแล้วผลสัมฤทธิ์ ของการอ่านไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเราอ่านไปมากเท่าไหร่ แต่มันอยู่ที่ว่าเรานำมันออกมาใช้งานจริงได้มากแค่ไหนต่างหาก
.
2) เปิดหนังสือ = เปิดโอกาส
.
ต้องบอกว่าโอกาสที่ผมได้รับในปีนี้ 90 เปอร์เซ็นต์ มาจากการอ่านหนังสือทั้งสิ้น นับตั้งแต่ช่วงต้นปีที่ได้ไปออกรายการโหนกระแสทางช่อง 3 ก็เกิดจากการอ่านแล้วเขียนบทความลงเพจ จนคุณหนุ่ม กรรชัย เชิญไปออกรายการ
.
เมื่อเพจเริ่มโตในระดับหนึ่ง ช่วงกลางปีผมก็เริ่มขายหนังสือออนไลน์ทำให้มีรายได้หลักล้าน จากที่ไม่มีแม้แต่เงินเก็บ จนผมสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวและวางแผนลงทุนในธุรกิจที่ใหญ่ขึ้นต่อได้ในปีหน้าได้
.
พอขายหนังสือไปสักพักก็เริ่มรู้จักคนในวงการหนังสือมากมาย เช่น พี่ปิ๊ก ผู้เขียนหนังสือวิชาธุรกิจ ที่ชีวิตจริงเป็นคนสอน, โค้ชแบงค์ เจ้าของเพจรู้รอบตอบโจทย์ธุรกิจ ผู้เขียน หนังสือรู้แค่นี้ขายดีทุกอย่าง ตลอดจนสำนักพิมพ์ต่างๆ จนในที่สุดผมก็ได้รับโอกาสให้ได้เขียนหนังสือเล่มแรกของตัวเองในปีนี้ และได้มีโอกาสอื่นๆ เข้ามากมาย ทั้งงานที่ปรึกษา วิทยากร ไปจนถึงอาจารย์มหาวิทยาลัย
.
นี่แสดงให้เห็นแล้วว่าการอ่านหนังสือไม่ใช่แค่ได้ความรู้ แต่มันคือการเปิดโอกาสดีๆ ให้เข้ามาในชีวิต ลองคิดดูว่าถ้าคนไทยอ่านหนังสือมากขึ้นเหมือนประเทศญี่ปุ่น ประเทศไทยของเราจะพัฒนาไปได้มากขนาดไหน และนี่แหละคือ เหตุผลที่ผมทำเพจนี้ขึ้นมา
.
3) แรงบันดาลใจทำให้คุณเริ่มต้น แต่ความสม่ำเสมอทำให้คุณสำเร็จ
.
ตลอดระยะเวลา 1 ปีครึ่งที่ผมทำเพจมา ปีนี้เป็นปีที่เพจสมองไหลเติบโตแบบก้าวกระโดดมากๆ จากผู้ติดตาม 1,000 คน เมื่อช่วงต้นปี ก็ทะยานขึ้นเป็น 250,000 คน
.
หลายคนเข้ามาถามผมว่าจะหาแรงบันดาลใจในการทำสิ่งต่างๆ จากหนังสือเล่มไหนได้บ้าง อยากจะทำเพจให้ประสบความสำเร็จบ้าง มีเคล็ดลับยังไง มีไอเดียธุรกิจมากมายเต็มไปหมด แต่ยังไม่ได้เริ่มทำสักที พอจะมีหนังสือเล่มไหนทำให้ตัวเองลงมือทำได้บ้าง
.
สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือ 100 ความฝัน ก็ไม่มีค่าเท่า 1 การลงมือทำ ความสำเร็จไม่ได้เกิดจากแรงบันดาลใจ เพราะแรงบันดาลใจทำให้เราเริ่มต้นเท่านั้น มันเหมือนลม แค่พัดมาแล้วก็ผ่านไป แต่สิ่งที่จะวัดว่าเราจะสำเร็จได้มากน้อยแค่ไหน คือ ความสม่ำเสมอ ต่างหาก
.
กว่าเพจผมจะโตแบบก้าวกระโดดได้ ผมต้องเขียนบทความทุกวันรวมกันมากกว่า 300 บทความ โดยมีคนกดไลค์ไม่ถึง 50 แชร์ไม่ถึง 10 ตลอดเกือบ 1 ปี ผ่านการเรียนรู้ ทดลอง ปรับใหม่ กว่าจะมีบทความนึงที่อยู่ๆ มันก็เป็นไวรัลและทำให้ฐานผู้ติดตามเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดดจาก 3,000 คน เป็น 20,000 คน
.
ฉะนั้น ไม่ใช่ว่าคุณทำออกมายังไม่ถึง 5 คอนเทนต์ แล้วมาบอกว่าทำไมมันไม่มีคนดูไม่ได้คนสนใจ ทั้งที่ยังไม่ได้ทำออกมาอย่างสม่ำเสมอและพิสูจน์ให้คนดูเห็นเลยว่าคุณคือของจริง แล้วก็มาตามหาเคล็ดลับทางลัดสู่ความสำเร็จ
.
มันไม่มีหรอกครับ เพราะถ้าคุณศึกษาคนที่สำเร็จจริงๆ แทบไม่มีเลยที่เขาทำอะไรสำเร็จภายในวันสองวัน แม้แต่ผลวิจัยในหนังสือ ORIGINASL ก็ยังบอกว่าคนที่สำเร็จไม่ได้เก่งไปกว่าคนทั่วไปเลย เพียงแต่เขาผลิตผลงานออกมาในปริมาณมากกว่าคนอื่นต่างหาก
.
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเคยสอนผมว่า เวลาจะลงทุนกับใคร อย่าลงทุนคนที่มีแพชชั่นมาก แต่ให้ลงทุนกับคนที่ยังลงมือทำสิ่งนั้นอยู่แม้ว่าแพชชั่นจะหมดไปแล้วก็ตาม
.
4) จงเชื่อใน “กระบวนการ” ไม่ใช่ “ผลลัพธ์”
.
ปีนี้เรียกได้ว่าคนไทยเจอเรื่องหนักๆ มาเยอะ ทั้งการเมือง เศรษฐกิจ โรคระบาด สิ่งที่ขายดิบขายดีในปีนี้จึงเป็นพวกของขลัง ของให้โชค หรือ กฎจักรวาล เราจะเห็นข่าวคนโดนหลอกจากของพวกนี้ค่อนข้างเยอะ
.
นั่นก็เพราะคนส่วนใหญ่หวังจะรวยด้วยการข้ามขั้นไปหา “ผลลัพธ์” โดยไม่ได้สนใจเรื่อง “กระบวนการ” เลย
.
มีลูกเพจหลายคนทักเข้ามาหาผมว่าทำยังไงถึงจะรวยขึ้น ก็ทำตามกฎแรงดึงดูดและกฎจักรวาลทุกอย่าง ก็พูดกับตัวเองทุกวันนะว่า ฉันรักเงิน เงินรักฉัน แต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง
.
ผมจึงถามกลับไปว่า เวลาคุณแอบชอบใครสักคน คุณบอกกับตัวเองว่า ฉันรักเขา เขารักฉัน แต่ไม่ได้ทำตัวให้คู่ควรกับเขา เขาจะหันมารักคุณไหม
.
นั่นก็เพราะไม่มีอะไรได้มาโดยไม่ผ่าน “กระบวนการ”
.
กว่าใครสักคนจะหันมาชอบเรา เราอาจจะต้องแกล้งเดินผ่านไปให้เขาเห็นหน้าบ่อยๆ คิดมุขเด็ดๆ ไปหยอดใส่เขา ค่อยๆ หาช่องทางติดต่อ จนได้คุยกันทุกวัน กว่าใครสักคนจะใจอ่อนมาสนใจเรา
.
เช่นกัน การทำเงินมันก็ต้องมีกระบวนการของมัน คุณต้องหาความรู้ วางแผนการเงิน ทดลองลงมือทำ ทำการตลาด จนกว่าจะได้สิ่งที่ตอบโจทย์ลูกค้า และได้เงินตอบแทนกลับมาเป็นผลพลอยได้
.
เมื่อคุณทำตัวให้คู่ควรกับเงิน เงินถึงจะเข้ามาหาคุณ ไม่ต้องไปขอจักรวาล ขอแค่ใส่ใจ “กระบวนการ” แล้วมันจะตามมาเอง
.
5) ความโชคดีเกิดจาก “กระบวนการ”
.
ผมเป็นคนชอบดูฟุตบอล และสิ่งที่คนมักพูดกันในวงการคือ การจะเป็นแชมป์ได้นั้น เก่งอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีโชคด้วย
.
อย่างไรก็ตาม โชคจะเข้าข้างคนที่พยายามเท่านั้น
.
กล่าวคือ นักฟุตบอลจะต้องพยายามเอาลูกฟุตบอลเข้าไปใกล้ประตูของคู่แข่งให้มากที่สุด พยายามยิงประตูให้มากที่สุดก่อน พอถึงตรงมันอาจจะมีโชคเข้ามา เช่น คู่แข่งส่งบอลพลาด เตะไปเตะมาไปโดนคู่แข่งเข้าประตูตัวเอง หรือ ไม่ก็เตะบอลโด่งๆ ไปเข้าหัวใครสักคนโหม่งเข้าประตูได้ .
.
ทุกอย่างมันเกิดจาก “กระบวนการ”
.
ถ้านักฟุตบอลลงไปเตะบอลในสนามแล้วไม่ยอมเตะบอลเลย คุณจะชนะได้ไหม คำตอบคือ “ไม่”
.
เช่นกัน ถ้าคุณอยู่เฉยๆ รอโชค มันก็ไม่ต่างกับนักฟุตบอลที่ลงไปยืนในสนามเฉยๆ แล้วหวังว่าลูกฟุตบอลมันจะลอยเข้าประตูฝั่งตรงข้ามเอง ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้
.
ผมอาจจะโชคดีที่ทำเพจอยู่ดีๆ คุณหนุ่ม กรรชัยก็เชิญไปออกรายการ ผมอาจจะโชคดีที่เขียนบทความไปอยู่ๆ มันก็เป็นไวรัล ผมอาจจะโชคดีที่เพจดันมาโตเอาช่วงโควิด-19 ทำให้เกิดรายได้มากมาย ผมอาจจะโชคดีที่ได้เจอคนในวงการหนังสือทำให้มีคอนเนกชั่นในการทำธุรกิจและเขียนหนังสือ
.
แต่คำถาม คือ ถ้าผมไม่พยายามเขียนบทความทุกวัน คุณหนุ่ม กรรชัย จะผ่านมาเห็นไหม แล้วคนจะแชร์เป็นไวรัลไหม มันจะเกิดรายได้ไหม แล้วถ้าผมไม่ทดลองขายหนังสือจะได้เจอนักเขียน จนได้ออกหนังสือของตัวเองไหม
.
จริงอยู่ ที่ความสำเร็จมันต้องอาศัย “โชค” ช่วยด้วย แต่โชคมัน คือ ตะกอน ที่เกิดขึ้นจากกระบวนการ เท่านั้น ไม่มีทางที่มันจะเกิดขึ้นได้จากการนั่งรอมันเฉยๆ
.
6) ความเปลี่ยนเเปลง ทำให้เจอหนทางใหม่
.
ปีนี้เป็นปีที่เกิดความเปลี่ยนแปลงเยอะมาก และมันคือ สิ่งที่ทำให้ผมพบเจอหนทางใหม่ หลักๆ เลยคือ โควิด-19 ที่เข้ามาเปลี่ยนวิถีชีวิต อะไรที่เคยคิดว่ามันคงไม่เกิดขึ้นเร็วๆ นี้ ก็เกิดขึ้น
.
อย่างการ Work from home ซึ่งทำให้ผมได้หัดไปซื้อของสดมาทำกับข้าวกินเอง แรกๆ ก็กินไม่ค่อยได้ แต่ทำไปสักพักฝีมือก็ดีขึ้น แต่ที่รู้ๆ คือ เงินในกระเป๋าเหลือเกือบครึ่งนึงเลย
.
และ Work from home ก็ทำให้ผมได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง ประกอบกับข้อคิดใน “หนังสือใครเอาเนยแข็งของฉันไป” ที่บอกว่า เมื่อเกิดความเปลี่ยนแปลง คุณมีทางเลือก 2 ทาง คือ โทษสิ่งที่เกิดขึ้นกับว่ามันไม่ยุติธรรม กับ ถามตัวเองว่ามีทางไหนที่ทำให้เราดีขึ้นกว่านี้
.
ผมจึงฉุกคิดได้ว่ามันไม่มีอะไรแน่นอน งานประจำที่ว่าแน่นอนก็ไม่แน่นอน เพราะเห็นคนมากมายที่ตกงาน และเราก็ไม่รู้เลยว่ามันจะมาถึงเราเมื่อไหร่
.
โควิด-19 ได้เข้ามาเขย่าผมอย่างแรง ให้ผมต้องคิดทำอะไรสักอย่าง จนทดลองทำงานเสริม จนวันนี้รายได้มันแซงงานประจำ 5 เท่า และกลายเป็นรายได้หลักไปแล้ว
.
7) จงเปลี่ยน ก่อนที่ถูกเปลี่ยน
.
บทเรียนจากโควิด-19 ทำให้ผมตื่นตัวกับความเปลี่ยนแปลงมากพอสมควร จากที่เคยเฉื่อยชากับความเป็นไป กลายเป็นสังเกตสถานการณ์และเปลี่ยนแปลงตัวเองมาโดยตลอด
.
จากเดิมที่ผมโดนเขย่าให้ทำอะไรสักอย่าง จนเกิดเป็นธุรกิจใหม่ที่ทำเงินได้มากกว่าเดิม 5 เท่าแล้ว คราวนี้ผมไม่รอให้สถานการณ์มันเขย่าผมก่อนอีกแล้ว เมื่อผมสร้างความสำเร็จอะไรอยู่ตัวระดับหนึ่งแล้ว ผมจะหาทำอย่างอื่น เพื่อเปลี่ยนแปลงตัวเองยิ่งขึ้นไปอีก
.
พอธุรกิจขายหนังสือเริ่มอยู่ตัว ผมก็เริ่มมองหาทำอย่างอื่น ก็คือ การเขียนหนังสือเป็นของตัวเอง เริ่มศึกษาเรื่องการสร้าง Personal Branding พาร์ทเนอร์กับบริษัทอื่นในการทำสื่อ เริ่มวางโครงสร้างคอร์สเรียนตามคำเรียกร้องของลูกเพจ มองหาธุรกิจที่จะลงทุนต่อไป ซึ่งตอนนี้ก็มีแผนจะกระโดดไปทำธุรกิจกาแฟในปีหน้า และอื่นๆ อีกมากมาย
.
เพราะผมมองว่าเราควรเปลี่ยนแปลงตัวเอง ก่อนที่จะโดนบีบให้เปลี่ยนแปลง เพราะการทำอะไรในสถานการณ์ที่กินอิ่มนอนหลับ มันเหนื่อยน้อยกว่ากันเยอะ แถมผลลัพธ์ที่ได้จากความเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเองก็มักจะออกมาดีกว่าอีกด้วย
.
เหมือนอย่างที่หนังสือ “หนังสือใครเอาเนยแข็งของฉันไป” บอกไว้ว่า จงสังเกตเนยแข็งของตัวเองอยู่เสมอว่ามันลดน้อยลงหรือเปล่า หรือ มันเริ่มขึ้นราหรือยัง และจงสำรวจเพื่อมองหาเนยแข็งใหม่ๆ อยู่เสมอ ก่อนที่จะมีใครมาเอาเนยแข็งของฉันไป
.
8.) ไม่ว่าจะทำงานประจำ หรือ ธุรกิจ ก็รอวันหยุดเหมือนกัน แต่รอในมุมมองที่ต่างกัน
.
ช่วงที่ทำงานประจำผมเองก็เหมือนคนทั่วไป ที่ไม่ชอบวันจันทร์ และ โหยหาวันหยุด ยิ่งพอช่วงใกล้วันหยุดทีไร ใจนี่ลอยไปไหนต่อไหนแล้ว
.
แต่หลังจากที่ผมลาออกจากงานประจำมาทำธุรกิจ ผมค้นพบว่า ผมก็ยังรอวันหยุดเหมือนกัน แต่เปลี่ยนจากรอเพื่อหยุดงาน เป็นรอทำงาน เพราะวันหยุดคือวันที่ลูกค้ามีเวลาให้เรามากที่สุด และเป็นวันที่ยอดขายจะมากกว่าวันธรรมดา ผมจึงชอบวันหยุดในเวอร์ชั่นนี้มากๆ เลย
.
พอได้ออกมาทำธุรกิจเต็มตัว จะพบเลยว่าเราแทบไม่มีวันหยุด เพราะจริงๆ ก็ไม่ได้รู้สึกว่ากำลังทำงานอยู่แล้ว แต่รู้สึกว่ากำลังพัฒนาตัวเองอยู่มากกว่า
.
แต่ก็ใช่ว่าเราจะหักโหมตัวเองอะไรขนาดนั้น เราอาจจะไม่หยุดงานก็จริง แต่เรายืดหยุ่นงานได้เอง คือ ถ้าช่วงไหนงานเยอะ ก็ไปปรับเวลาในอีกช่วงให้ทำงานน้อยลง เวลาจะไปเที่ยวต่างจังหวัดก็เลือกวันที่คนทั่วไปเขาไม่ไปเที่ยวกัน จึงทำให้ถนนก็โล่ง เดินทางสะดวกขึ้น ประหยัดเวลาไปได้ก็เยอะเลย
.
คือ พอมาทำธุรกิจ ไม่ใช่เวลามีเวลาว่างกว่าเดิมหรอก จริงๆ งานยุ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ บางทีลาหยุดไปแบบตัดขาดจากงานแทบไม่ได้เลย เพราะช่วงเริ่มต้นตัวเราจะเหมือนฟันเฟืองที่ทำให้ธุรกิจเดินหน้าต่อไปได้ ถ้าไม่มีเราธุรกิจก็ไม่เดิน แต่สิ่งที่แตกต่างคือ มันสามารถยืดหยุ่นเวลาเองได้เท่านั้นเอง
.
9) ออนไลน์ คือ เลนด่วน แห่งการสร้างตัว
.
วันก่อนผมนั่งคุยกับรุ่นพี่คณะเดียวกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย โดยผมเป็นรุ่นน้องเขา 2 รุ่น ระหว่างที่นั่งคุยกันรุ่นพี่คนนี้ก็เอ้ยปากขึ้นมาว่า “เอ็งนี่วิ่งไวเหมือนกันนะ เรียนจบมาแค่ 1 ปีเอง อย่าว่าแต่กับรุ่นเดียวกันเลย เอ็งวิ่งแซงรุ่นพี่หลายคนไปไกลมาก”
.
ทันทีที่ผมได้ยินคำนี้จากรุ่นพี่ ผมก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองวิ่งไวกว่าคนทั่วไป มันจึงทำให้ผมนึกถึงคอนเซ็ปของหนังสือ The millionaire fastlane ที่เขียนโดย MJ DeMarco ว่าด้วยการเดินทางสู่ความมั่งคั่งขึ้นอยู่กับ ถนนหรือเส้นทางที่เราเลือกใช้ ว่ามันเป็น เลนช้า หรือ เลนด่วน
.
ส่วนตัวผมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองสามารถวิ่งได้เร็วกว่าคนอื่นแต่อย่างใด แต่สิ่งที่ทำให้ผมไปถึงเป้าหมายได้เร็วกว่าใครคือการวิ่งอยู่บนถนน “ทางด่วน” ซึ่งทางด่วนที่ทุกคนสามารถจับต้องได้ในยุคนี้ ก็คือ “ออนไลน์”
.
ออนไลน์ คือ เครื่องมือที่ทำให้ผมสามารถทำเงินได้เทียบเท่ากับการทำงานประจำ 1 ปี ได้ภายในระยะเวลาเพียง 1 เดือน และทำให้ผมมีเงินเก็บเทียบเท่าการออมตลอด 10 ปี ได้ภายในระยะเวลา 6 เดือน ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นผลลัพธ์แค่ช่วงเริ่มต้นเพียง 1 ปี เท่านั้น ยังไม่นับรวมอัตราเร่งจากการเติบโตที่เพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ
.
พูดง่ายๆ คือ ผมตื่นนอนมายังไม่ทันไปล้างหน้า ตอบแชทลูกค้านิดหน่อยระหว่างกำลังนั่งบนชักโครก อยู่ๆ เงินก็เข้าบัญชีแล้ว
.
ออนไลน์ ทำให้ผมเรียนรู้ว่า เงินไม่ได้หายาก เพราะเงินมันลอยอยู่ในอากาศ อยู่ที่ว่าใครจะมองเห็นมัน
.
10) อย่าโฟกัสที่ “เงิน”
.
คุณไม่มีทางได้รับอะไรจากผู้คน ถ้าคุณยังไม่รู้จักเป็นผู้ให้มากพอ หลายคนเข้ามาปรึกษาผมว่าอยากทำเพจอยากสร้างตัวตนให้ดังทำยังไง ผมจึงถามกลับไปว่า อยากดังเพื่ออะไร คำตอบที่มักได้กลับมาคือ สร้างรายได้ เพราะเห็นว่าออนไลน์ได้เงินง่าย
.
ผมก็จะตอบกลับไปว่า คุณไม่มีทางทำสำเร็จ ถ้าเอาแต่โฟกัสว่าจะเอาอะไรจากคนอื่น โดยไม่คิดจะให้หรือแก้ปัญหาให้ใคร
.
ลองคิดดูว่าเวลามีคนมาขายของ แล้วพยายามจะขายให้ได้เพื่อบีบให้เราจ่ายเงิน เราจะอยากให้เงินเขาไหม คำตอบคือ ไม่ แถมยังอึดอัดอีกต่างหาก
.
เหมือนเวลาคุณไปหาหมอ เมื่อหมอรักษาคุณได้ คุณก็ยินดีจ่ายเงินให้หมอ แถมยังกล่าวขอบคุณหมออีกต่างหาก
.
ทุกวันนี้เป้าหมายธุรกิจของผมไม่ใช่ยอดขาย แต่คือ ยอดการแก้ปัญหา เวลามีคนเข้ามาปรึกษา ผมก็จะพยายามแก้ปัญหา แนะแนวทาง และช่วยหาทางออกให้เขาก่อน แล้วค่อยบอกว่าหนังสือเล่มไหนที่จะช่วยเขาได้
.
คือ ผมขายวิธีแก้ปัญหาโดยมีหนังสือเป็นเครื่องมือ เหมือนคลินิกที่จ่ายยาเป็นหนังสือ คือ โฟกัสที่ปัญหาแล้วหาหนังสือที่แก้ได้มาให้เขา บางปัญหาหนังสือแก้ไม่ได้ผมก็แนะนำให้ใช้อย่างอื่นแทน ไม่ได้บอกว่าต้องซื้อจากผมอย่างเดียว
.
สิ่งที่ได้กลับมา คือ ลูกค้ายินดีจ่ายเงินให้ แถมเต็มใจที่จะซื้อราคาเต็ม โดยที่ผมไม่ต้องลดราคาเลย บางคนถึงขนาดโอนเงินเกินมาด้วยซ้ำ แถมยังขอบคุณผมอีกต่างหาก
.
ฉะนั้น ไม่ว่าจะทำอะไร อย่าโฟกัสว่าจะเอาเงินจากใคร แต่โฟกัสที่การแก้ปัญหาให้ผู้คน ส่วนเงินให้คิดเสียว่ามันคือผลพลอยได้ที่จะตามมาเอง
.
11) เป็นปีที่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับคนรอบข้างมากเท่าที่ควร
.
ด้วยความที่ปีนี้ผมโฟกัสเรื่องงาน และ การสร้างเนื้อสร้างตัวมากๆ จึงทำให้ผมมีเวลาให้กับครอบครัวน้อยมาก กลับไปบ้านเยี่ยมบ้านเกิดน้อยลง คุยกับพ่อแม่พี่น้องและคนรักน้อยลง ส่วนตัวก็รู้ตัวเอง แต่มันก็ยากมากที่จะปลีกตัว แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่าปีหน้าจะทำให้ดีกว่านี้
.
12) ยิ่งให้ ยิ่งได้
.
นี่คือสิ่งที่ผมเชื่อมาตลอดสมัยผมสอนเทควันโด ตอนยังเรียนปี 1 ผมเคยให้เด็กคนหนึ่งเรียนเทควันโดฟรี เพราะพ่อของเขาประสบอุบัติเหตุไม่สามารถหาเงินมาจ่ายค่าเรียนได้ ผมจึงให้เขาเรียนฟรีจนกว่าพ่อจะหาย
.
หลังจากนั้นไม่เกิน 1 เดือน ก็มีคนมาสมัครเรียนกับผมมากมาย จากมีนักเรียนแค่ 5 คน ตลอด 1 ปี หลายเป็น 30 คน อย่างรวดเร็วภายใน 1 เดือน
.
ปีนี้ก็เช่นกัน เมื่อผมทำเงินได้มากขึ้น สิ่งที่ผมทำคือ การบริจาคหนังสือให้กับโรงเรียน สถานพินิจ และ คนด้อยโอกาส เพราะผมมองว่าถ้าบริจาคเงิน มันคือสิ่งที่ใช้แล้วหมดไป แต่การให้ความรู้คือสิ่งที่เขาจะนำไปใช้สร้างเงินได้
.
รวมถึงผู้คนรอบข้างผมก็จะให้ก่อนเสมอ และให้โดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆ ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่ผมได้กลับมามันมากมายมหาศาลกว่าที่ให้ไปหลายเท่า โดยที่ผมไม่ต้องร้องขอเลย
.
13) การวางแผนเป็นสิ่งที่ดี แต่ก็ต้องพร้อมยืดหยุ่นเสมอ
.
ปีนี้ทำให้ผมเรียนรู้ว่าต่อให้เราวางแผนไว้ดีแค่ไหน พอถึงเวลาจริงๆ มันไม่ค่อยได้ทำตามแผนหรอก เพราะสถานการณ์มันเปลี่ยนไปตลอด
.
การการวางแผนเป็นสิ่งที่ดี แต่เราก็ต้องพร้อมยืดหยุ่นเสมอ
.
ผมจึงหันมาให้ความสำคัญกับแผนระยะสั้นมากกว่าระยะยาว แต่ถ้าถามว่าแผนระยะยาวไหม คำตอบคือ “มี” แต่ผมจะโฟกัสแผนระยะสั้นมากกว่า แล้วค่อยเอาผลลัพธ์ที่ได้ไปปรับใช้ในระยะยาวอีกที
.
เอาแค่ในปีนี้ แผนที่ผมวางไว้ตอนต้นปี ผมก็ไม่ได้ทำสักอย่าง และสิ่งที่หลายคนเห็นว่าผมทำสำเร็จตอนสิ้นปี ผมก็ไม่ได้วางไว้ช่วงต้นปีด้วยซ้ำ
.
ตอนแรกผมตั้งเป้าหมายว่า จะทำงานประจำที่ปัจจุบันจนถึงสิ้นปี 2020 แล้วจะย้ายงานเพื่อไปหาประสบการณ์เพิ่ม เก็บเงินออมโดยการหัก 10 เปอร์เซ็นต์จากเงินเดือน จากนั้นทำงานประจำต่อไปอีกสัก 3 ปี แล้วค่อยออกมาทำธุรกิจ
.
แต่ไปๆ มาๆ ช่วงโควิต-19 งานอดิเรกของผมซึ่งเป็นการเขียนบทความในเพจกลับมียอดผู้ติดตามจากหลักพันขึ้นมาเป็นหลักแสนสะอย่างนั้น
.
ผมจึงคิดโมเดลธุรกิจคือการขายหนังสือผ่านเพจ เพื่อเป็นรายได้เสริม ตั้งเป้าหมายว่าแค่มีรายได้เสรืมเป็นเงินเก็บสักเดือนละ 3,000 บาท ก็พอแล้ว
.
แต่ทำไปทำมารายได้มันกลับแซงงานประจำเฉยเลย จนผมตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าอีก 3 ปี จะเริ่มเขียนหนังสือของตัวเอง
.
แต่ทำไปทำมาพอรายได้มันดันแซงงานประจำไปจนถึง 6 เท่า แถมผมเริ่มจะมีโอกาสใหม่ๆ เข้ามามากมาย จากที่คิดว่าอีก 3 ปีจะเขียนหนังสือของตัวเอง กลายเป็นเริ่มเขียนตั้งแต่ 3 เดือนหลังจากนั้นเลย สุดท้ายตอนแรกที่ว่าจะย้ายงานใหม่เพื่อเก็บประสบการณ์ กลับกลายเป็นลาออกมาทำธุรกิจและเขียนหนังสือสะอย่างนั้น
.
เชื่อไหมว่า เป้าหมายทางธุรกิจ การทำงาน การเงิน ยอดผู้ติดตาม ที่สำเร็จในปี 2020 ผมเพิ่งจะตั้งเป้ามันเมื่อช่วงเดือนกรกฎาคมปี 2020 เท่านั้นเอง
.
จะว่าไปชีวิตคนเราก็พลิกผันมากๆ เราไม่รู้เลยว่าเดือนหน้าหรือปีหน้า เราจะเจอกับโอกาส หรือ วิกฤตอะไรบ้าง ผมจึงค่อนข้างจะยืดหยุ่นกับการตั้งเป้าหมายมากๆ เพราะคิดเสมอว่าสถานการณ์มันเปลี่ยนได้ตลอด ผมจึงเน้นการปรับตัวเร็วมากกว่า
.
คือ ไม่ได้ยึดติดว่า อายุ 45, 50, 60 ปี จะต้องเป็นอะไร
.
เพราะผมมองว่าการตั้งเป้าหมายใหญ่มันจะไปถึงได้ยาก ที่สำคัญคือ เราจะมองไม่ค่อยเห็นเส้นทางด้วย เหมือนเป็นการโยนหินถามทางเสียมากกว่า แต่ถ้าเราโฟกัสกับการทำเป้าหมายเล็กๆ ให้สำเร็จก่อน มันจะทำให้เราเริ่มมีวิสัยทัศน์และมองเห็นเส้นทางยาวไกลมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเมื่อทำป้าหมายเล็กสำเร็จ มันจะก่อร่างสร้างฐานเป็นผลลัพธ์ที่ตอบโจทย์เป้าหมายใหญ่เอง
.
14) ความสำเร็จ กับ เป้าหมาย เป็นคนละเรื่องกัน
.
ปี 2020 เป็นปีที่ผมทำเป้าหมายที่วางไว้สำเร็จมากมาย ทั้งเป้าหมายทางการเงิน ธุรกิจ ยอดขาย ผลกำไร และ ยอดผู้ติดตาม
.
แต่น่าแปลกที่ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่คิด ผมเริ่มรู้สึกเคว้งคว้างเหมือนช่วงที่ยังค้นหาตัวเองไม่เจออีกครั้ง ผมเกิดความสงสัยในตัวเองและมีคำถามมากมายในหัวก่อนนอนทุกคืน
.
ว่าสรุปแล้ว “ความสำเร็จ” ของผมคืออะไรกันแน่ แล้วผมจะมีเงินล้านไปทำไม ทำไมผมถึงไม่รู้สึกประสบความสำเร็จ ทั้งที่สามารถบรรลุเป้าหมายที่วางไว้ทั้งหมดได้แล้ว
.
จนผมได้มาเจอข้อความหนึ่งที่ Simon Sinek เขียนเอาไว้ในหนังสือ Start with why ว่า “ความสำเร็จ” กับ “การบรรลุเป้าหมาย” เป็นคนละเรื่องกัน แต่บ่อยครั้งคนเรามักคิดว่ามันเหมือนกัน เป้าหมายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ มีความหมายชัดเจน และตรวจวัดได้ ในขณะที่ความสำเร็จเป็นเรื่อง “ความรู้สึก” หรือ “ภาวะ” บางอย่าง
.
การบรรลุเป้าหมาย คือ การทำสิ่งที่ต้องการเสร็จลุล่วง ส่วนความรู้สึกว่า “ประสบความสำเร็จ” นั้นจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อคุณเข้าใจว่าทำไมคุณถึงต้องการสิ่งนั้น
.
ตอนแรกที่อ่านบทนี้ผมยอมรับว่าไม่เข้าใจ แต่ก็พยายามอ่านซ้ำวนหลายรอบ ไปพร้อมๆ กับการนึกภาพย้อนกลับไปในอดีตของตัวเอง ตั้งแต่จุดเริ่มต้นและความรู้สึกตอนผมเริ่มลงมือทำทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วเขียนสิ่งที่คิดทั้งหมดลงในกระดาษว่า ทำไมผมถึงต้องการสิ่งนั้น ทำไมผมถึงต้องการเงินล้าน ทำไมผมถึงต้องการเป้าหมายที่ตั้งไว้ อะไรคือเหตุผลที่ทำให้ผมเริ่มต้นทำสิ่งเหล่านี้ ผมเขียนลงไปหลายอย่างมาก จนสุดท้ายผมก็ค้นพบว่า
.
ความจริงแล้ว ผมอยากมีเงินล้านก็เพราะตอนนั้นผมขัดสนและไส้แห้ง ผมรู้สึกเครียดเมื่อเงินในบัญชีใกล้จะหมดตอนสิ้นเดือน ผมจึงอยากมีเงินเพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่รู้สึกกังวลเรื่องพวกนี้อีก
.
ผมอยากมีอิสรภาพทางการเงิน เพื่อที่ผมจะได้สามารถกินข้าวกับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาอยู่บนโต๊ะอาหารในห้องครัว
.
ความสำเร็จจึงไม่ได้วัดจากจำนวนเงินที่ทำให้เราสามารถกินข้าวกับไข่ปลาคาเวียร์มื้อละหมื่นบนโต๊ะอาหารสุดหรู แต่การได้กินข้าวต้มกับปลาเค็มบนโต๊ะอาหารกับครอบครัวโดยที่ตัวผมไม่ต้องดิ้นรนทำงานหาเงินอยู่ในกรุงเทพฯ ต่างหาก คือ ความสำเร็จ
.
นี่คงเป็นเหตุผลที่ตอนเด็กเราถึงไม่ได้อยากประสบความสำเร็จ เพราะจริงๆ เราประสบความสำเร็จตั้งแต่ตอนเด็กแล้ว ที่เราดิ้นรนอยากมีเงินล้านทุกวันนี้ก็เพื่อกลับไปสัมผัสความรู้สึกแบบตอนที่เรายังเด็กเท่านั้นเอง สิ่งนี้ต่างหากคือสิ่งที่ผมโหยหาอย่างแท้จริง ซึ่งมันไม่ใช่เงินล้านแต่อย่างใด
.
จำนวนยอดขาย ผลกำไร และผู้ติดตามจากเพจสมองไหล ทำให้ผมบรรลุเป้าหมาย แต่ข้อความจากผู้คนที่ส่งเข้ามาว่า “พวกเขาเติบโตในปีนี้ได้ก็เพราะติดตามเพจสมองไหล” ต่างหาก ที่ทำให้ผมรู้สึกประสบความสำเร็จ เพราะนี่คือเหตุผลตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มต้นทำเพจ
.
ผมไม่ได้กำลังจะบอกว่า “เงินไม่สำคัญ” นะครับ เพียงแต่อยากให้เข้าใจว่า เงิน คือ “เป้าหมาย” แต่เหตุผลที่เราอยากหาเงินต่างหากคือ “ความสำเร็จ” และ เราจะสัมผัสมันได้ก็ต่อเมื่อเรารู้เหตุผลที่ทำสิ่งนั้น
.
สองสิ่งนี้ต้องไปคู่กัน แต่มันเป็นคนละเรื่องกัน ผมหลงคิดว่า การบรรลุเป้าหมาย คือ ความสำเร็จ มันจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จเสียที
.
เพราะต่อให้ผมบรรลุเป้าหมายจนทำเงินล้านได้ แต่ไม่ได้กลับไปกินข้าวพร้อมหน้ากับครอบครัว หรือ ต่อให้ผู้ติดตามเพจสมองไหลทะลุ 1 ล้านคน แต่ไม่มีใครเติบโตได้จากสิ่งที่ผมทำ มันก็ไม่สามารถทำให้ผมรู้สึกว่าผมประสบความสำเร็จได้ แม้ว่าเป้าหมายทุกอย่างจะเสร็จลุล่วงก็ตาม
.
นี่คงเป็นเหตุผลที่คนประสบความสำเร็จทางการเงินจนมีทุกอย่างแล้ว มักจะบอกเสมอว่า เขาไม่ได้ต้องการอะไรมาก ขอแค่เห็นลูกหลานอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาก็พอ เพราะเหตุผลที่เขาทำทุกอย่างมาทั้งชีวิตก็เพื่อสิ่งนี้แหละ
.
.
มาถึงตรงนี้ ต้องขอนับถือคนที่อ่านจนจบมากๆ นะครับ ยอมรับว่าบทนี้คือ บทที่ผมเขียนยาวที่สุดตั้งแต่ทำเพจมา และมันก็มากกว่าบทความสรุปสิ่งที่ได้เรียนรู้ของปี 2019 ถึง 10 เท่า เพราะมันถูกเขียนยาวถึง 10 หน้า ของกระดาษ ขนาด A4
.
อาจเป็นเพราะปีนี้ผมได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ เยอะมากด้วย ไม่ได้หวังจะให้ทุกคนที่เห็นอ่านจบ แต่ผมเขียนเอาไว้สะท้อนตัวเอง ว่าปีนี้เราผ่านอะไรมาบ้าง และถ้าจะมีใครสักคนอ่านจนจบผมก็ต้องขอขอบคุณมากๆ และหวังว่าสิ่งที่ผมได้เรียนรู้ในปีนี้ จะทำให้คุณก้าวต่อไปเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงในปีหน้า ที่คงหนักหนากว่าปีนี้หลายเท่า...
.
สมัยเรียนเราจะเรียนรู้ก่อน แล้วไปลงมือทำ แต่พอชีวิตจริง เราต้องลงมือทำก่อนถึงจะได้รับบทเรียน ซึ่งตลอด 1 ปี มันก็กลั่นออกมาเป็นบทความนี้ และจะทำให้เราเติบโตขึ้นอีกในปีหน้า
.
2021 นี้ เราจะเติบโตไปด้วยกัน “สวัสดี ปีใหม่” ครับ
personal branding คือ 在 Personal branding คืออะไร การสร้างแบรนด์สำหรับบุคคล จึงหมาย ... 的推薦與評價
Personal branding คือ อะไร การสร้างแบรนด์สำหรับบุคคล จึงหมายถึงการสร้างความคิด ความรู้สึก และมุมมองของคนอื่นที่มีต่อตัวคุณ (เปลี่ยนคนธรรมดา ให้โลกจดจำ. ... <看更多>
personal branding คือ 在 Facebook, Twitter และ Youtube 3 ใหญ่จุดกระแส Personal ... 的推薦與評價
แนวคิดการสร้างแบรนด์บุคคล (Personal Branding) ... พวกเราทุกคนก็คือตราสินค้า หรือ “แบรนด์” personal branding digital online. ... <看更多>
personal branding คือ 在 การทำ Personal Branding คืออะไร - YouTube 的推薦與評價
การทำ Personal Branding คือ อะไร. 2K views 2 years ago. Coach Nida. Coach Nida. 1.04K subscribers. Subscribe. 61. I like this. I dislike this. ... <看更多>